Terug naar Caviahemel - overzicht

Paulien over haar cavia:

In memoriam...

19 jaar geleden moest ik voor het eerst afscheid nemen van mijn cavia. Dat was destijds Bouly. In die 19 jaar heb ik 14x afscheid moeten nemen, en altijd is het weer moeilijk. Elke keer doet het zoveel pijn om afscheid te moeten nemen van een caafje waar je zoveel liefde aan hebt gehad. Tranen, tranen, tranen... Het went nooit! Soms haal ik samen met mijn moeder herinneringen op over de cavia's die er niet meer zijn. Dan besef ik weer hoeveel ik ze mis. En dat gemis zal altijd blijven, want stuk voor stuk waren het allemaal superlieve, leuke, snoezige caafjes. Lieve Bram, Bouly, Moppie, Kruimeltje, Taz, Koekie 1, Thijssie, Bubbles, Pixie, Dixie, Tweety, Melle, Lizzie en Babs, ik mis jullie nog elke dag! Ik hoop dat jullie het fijn hebben in de hemel. Ik zal jullie nooit vergeten!

Dikke knuffel,

jullie vrouwtje Paulien


 

Petra over haar cavia:

Hoi!

Ik heb een cavia gehad, een beertje, hij was zwart met een bruin vlekje, en hij is ongeveer 5 jaar geworden. Ik mis hem heel erg…

Bjarn over zijn cavia:

Witje is zaterdag 11 september 2010 in rust overleden.

Echt een hele goede vriend van Torsten en mij.
Ik kreeg hem van mijn vader toen hij een paar weken oud was.
Hij is 7 jaar oud geworden.

''Ik ga je echt nooit méér missen, je bent mijn beste vriend, welterusten en slaap zacht.''

Bjarn

Het was een top beesie.

Dave over zijn cavia:

Lieve Cor,

Hallo, mijn naam is Dave.
Ik wist het meteen toen ik hem zag, die wilde ik.
Het was een zwart met wit gekleurde beestje en ik noemde hem Cor.
Het was een heel lieve cavia die bijna nooit beet.
Na iets meer dan een jaar kreeg hij last van zijn luchtwegen,
maar toen we dat wisten was het al te laat.

Hij is bij de dierenarts in slaap gevallen en niet meer wakker geworden.
Cor, ik hoop dat bij je caviafamilie bent en dat je het fijn hebt in de caviahemel.

Groetjes, je baasje Dave 

Veronique over haar cavia:

Dit is mijn Kruimeltje

Mijn knuffeltje, mijn lieverdje, mijn maatje, mijn alles'ie. Ze is vrijdagnacht 17 september 2010 overleden. Ik mis mijn meisje zo verschrikkelijk erg, dat kan ik niet uitleggen. Met heel mijn hart hou ik van dat beestje. Ze heeft en houdt voor altijd een plekje in mijn hart.

Ik kan het nog steeds niet bevatten, waarom nu mijn Kruimmie, ze was altijd zo lief en echt een goedzakje. Ze heeft gevochten voor haar leven maar heeft helaas de strijd verloren. Ik kon niks meer van mijn meisje doen. Ik heb de hele dag van 08.00 uur tot 16.00 uur bij haar gezeten, ik had haar op een dekentje op de bank gelegd.

Ik had van de dierenarts vloeibare voeding gekregen en die moest ik haar met een spuitje in haar mondje geven. Ze was zo zwak dat ze het niet door kon slikken en ze moest overgeven. Dat vond ik zo ontzettend zielig dat ik het niet meer aankon haar nog meer te geven, en ze moest echt wat binnenkrijgen omdat het anders over zou zijn.

Om 16.00 uur kon ik het niet meer aanzien dat ze het zo moeilijk had. Ik kon niet anders dan haar naar de dierenarts brengen en haar daar achterlaten. Het spijt me zo ontzettend dat ik niet meer voor Kruimeltje heb kunnen doen. De dierenarts en zijn vrouw hebben er ook echt alles aan gedaan om mijn Kruimeltje er weer bovenop te helpen, maar helaas.

Het doet verschrikkelijk veel pijn en ben zo intens verdrietig mijn kleintje te moeten missen. Ik hoop dat ik het uiteindelijk een plekje kan geven.

Kruimeltje voor altijd in mijn hart en in mijn gedachten.

Veronique

Liese-lotte over haar cavia:

Beste Cor,

Vandaag lag je nog in m`n armen,
Je zag er zo verzwakt uit, maar ik had de grootste moet.
Toen kon je opeens niet meer op je achterpoten staan,
Dus wij met volle gas naar de dierenarts.
Daar ging  het al beter(althans dat dachten we).
Binnen een minuut kan er zoveel gebeuren!
Je liep en bewoog nog,
Je bewoog niet meer,
Je ging liggen,
Je kreeg stuiptrekkingen,
Je was weg van de wereld…
Hoe vlug dit alles was gegaan, was niet te begrijpen.
Maar weetje Cor, je bent dan wel van m`n broer,
Maar toch aanschouwde ik je als mijn cavia…
Jij zorgde voor ons in moeilijke tijden,
Jij stond altijd voor ons klaar. Jij gaf mij altijd die lieve kusjes…
Het is oneerlijk wat er is gebeurd, je bent veels te jong van ons vertrokken.
Jij was nog maar 1 jaar, maar daar legde je bij neer.
Wat er aan de hand was, wisten wij niet, maar wat wij wel weten,
Is dat je ons 1 geweldig jaar hebt gebracht!
En vergeet dit nooit, wij houden van jou, met hart en ziel,
Wij zullen je nooit vergeten…
En Liese-Lotte mist jou ook, net zoals ons.
Liefs de familie
Liese-Lotte
En natuurlijk ook Eroz!

Baasjes van Bibi:

Lieve Bibi,

Veel te jong begon je al te kwakkelen... eerst op 1,5 jarige leeftijd een middenoorontsteking die je gelukkig overleefde. Een half jaar laten bleek je oogje ontstoken, na eerst een klein weekje je zelf te hebben behandeld vertrouwden we het niet en gingen naar de dierenarts. De arts constateerde dat je oogje eruit moest. Na een succesvolle operatie leek het goed te gaan. Toen begon ook je andere oog te onststeken, gelukkig hebben we die kunnen redden met antibiotica. Na weken van intensieve verzorging leek het goed te gaan, maar helaas ging je plotseling achteruit.. er bleek een verbinding te zijn onstaan tussen je mondje en het verwijderde oog.. er kwam dus eten uit je oogje :( We hoopten dat het nog goed zou komen en dat leek zo toen je zelfde de tweede operatie binnen 2 weken overleefde... je werd in de kliniek de 'wondercaaf' genoemd.. Helaas mocht alle zorg niet baten want nog geen dag na de operatie was het gat weer open en bleek dat er niets anders meer op zat dan een spuitje :(

Gelukkig heb je nu rust lieve Bibi... we zullen je allemaal heel erg missen... vooral je maatje Lulu... die is nu alleen en zal het zwaar krijgen aangezien jij haar grote steun was. Zul je over haar waken? en zul je alle diertjes die je tegenkomt in de dierenhemel die ook op ons wachten een dikke kus van ons geven?

We houden van je... rust zacht Bieb...

Liefs,

Je baasjes, Lulu, Hertog Jan, Jillz en Sammy

Eline over haar cavia:

Op 18-11-2010 is plotseling mijn cavia Snoozy overleden.

Ik kreeg haar voor mijn verjaardag, de boerenbond wou de cavia's die een man aanbood niet en gaf toen gratis cavia's weg.

Ik wou al een tijdje een cavia dus toen heeft mijn moeder 2 cavia's voor me meegenomen, alvast voor mijn verjaardag.

Snoozy was een soort van kindje van me, als ze bijvoorbeeld over bij iemand anders op schoot zat bleef ze altijd naar me kijken, ook haar vriendinnetje Woezel kon ze niet missen.

Ik heb een hele leuke tijd met haar gehad die helaas te kort was (ongeveer 2 -3 jaar), en ik zal haar nooit vergeten!

Toen ze dood in het hok lag, zat Woezel erbij, en toen ik Snoozy weggehaald had wist Woezel niet wat er aan de hand was, iedere keer even uit het huisje komen en zoeken waar Snoozy was.. ook ging ze steeds even zitten op de plek waar Snoozy dood is gegaan.

Hoe Snoozy dood is gegaan weet ik niet, maar wat ik wel weet is dat ik en Woezel voor altijd van haar houden.

        

Lennie over haar cavia:

Hoi! vanmorgen is mijn mijn cavia Tessy overleden.
Ze is ong. 6 jaar oud geworden.
Hier een foto van haar eigen grafje in onze achtertuin.

Groetjes Lennie


 

Julie over haar cavia:

Mijn caviaatje heette Pralientje. Op een dag kwam mijn tante thuis van de grote rommelmarkt met twee caramelkleurige cavia’s, Spipsy en Teigetje. De laatste was echter zwanger… Voor ze het wist, had ze er vijf. Natuurlijk mochten deze schatjes bij ons komen wonen, onze hamster, Friemel 2 was net aan ouderdom gestorven. Dus hadden we plots drie kleine caviaatjes. De grootste was een driekleur, met een witte streep onder zijn kinnetje. Dat was mama’s favoriet.
Mijn zus zorgde voor de tweede, een caramelkleurig vrouwtje, met lange pluimen haar achter de oren. En het derde was het kakkernestje, piepklein, slim, overactief, donkerbruin en met een wit vlekje onder de kin. Pralientje.

Vijf jaar waren we samen, hij zat altijd op mijn rechterschouder. Daar kon hij het makkelijkst bij alle zoetigheden die ik oorspronkelijk probeerde te eten. Voor het we het wisten, kwam er echter nog een nestje. Caramelletje kreeg op een ochtend een vierling, vier bruinzwart gestreepte caviaatjes. Soesje, Dropje en Chacha waren dan al niet meer uit ons hart te denken. Chocotje, de vierde, is helaas direct na zijn geboorte overleden. Caramelletje kon er geen vier verzorgen…
En toen we wisten dat Soesje een jongetje was, moest hij terug naar Tante, die na de dood van Spipsy weer Een plaatsje had. Mijn zus vond dat heel erg, want ze was dol op Soesje. En ik ben dol op Dropje. Ze lijkt super Op Pralientje, even pienter, even grappig, net niet even lief…

En dan, die verschrikkelijke dertig november. Je was bijna vijf, Pralientje, nog enkele daagjes maar… Maar er was die tumor onder je kinnetje. 's Ochtends zat je zo zielig in je hokje, je negeerde het witlof. Ik nam je vast en liet je die ochtend niet meer los. Het was dinsdag, maar ik ging niet naar school. Je lag bij mij onder de dekens, je was zo koud. Toch knorde je net zoals vroeger, toen je snorharen in mijn oren kriebelden en je morsetekens likte aan mijn vingers. Plotseling zag ik geen ademhaling meer in je flankjes. Je staarde me nog steeds aan met je zwarte glinsteroogjes, met witte schemeringen van ouderdomsblindheid die jou nog mystieker maakten. Je stierf in mijn armen, juist op de plaats van mijn hart.
Ik houd altijd een plekje voor je vrij, een op mijn schouder, en ook een harig hoekje in mijn hart, waar je nooit meer wordt uitgewist.

Later mag je rusten bij Friemel 1 en 2, bij de katten Ramses en Gaia, maar nu is het nog te koud. Het sneeuwt. Witte vlokken voor jou.

Tot ooit.

Voor altijd de jouwe,

Julie