Terug naar Caviahemel - overzicht

Manuela over haar cavia:

Mijn cavia heette Charly, hij was vijf jaar, van 1 mei 2005. Hij was geboren 1 mei2000 en is gestorven de nacht van zaterdag 14 mei op zondag 15 mei 2005. Hij was al een heel tijdje aan het sukkelen met zijn darmpjes. Op het laatst zelfs zeker éénmaal om de veertien dagen had hij diaree. Het was niet meer uit te houden. Zaterdagmorgen ging ik hem eten geven en hij had dus weer diaree maar ik dacht dat hij net als alle andere keren  er wel zou boven op komen  want hij was daar nooit ziek van  dus ik gaf hem hooi en hij at.

Ik moest die dag naar mijn moeder gaan en naar mijn schooonouders en bij terugkomst heeft mijn vriend hem gevonden. Hij was heel verzwakt en stond niet meer op. Ik heb hem toen op schoot genomen en ben een paar uur bij hem blijven zitten. Hij was toen zo rustig en kontent. Hij was blij dat ik er nog was bij hem. Hij werd zelfs even actief toen ik met hem babbelde.
Ik heb hem daarna in zijn hokje bij zijn vriendinnetje gelegd. Daar is hij niet veel later rustig ingeslapen het deed geweldig pijn om hem zo te zien, dood, terwijl hij anders altijd zo vriendelijk piepte. Al zag hij me honderd keer per dag, altijd begroette hij mij. Hij at zelfs uit mij hand en nam eten uit mijn mond en als ik voerde, want ik heb een vijftigtal cavia's, dan stond hij netjes zijn beurt af te wachten aan de rand van zijn hok

Hij was een heel lief dier, echt mijn beste vriend. In de periode dat ik veel verdriet had stond hij altijd klaar; dan kon ik tegen hem zeggen wat er scheelde en hij was dan supperlief, echt een schatje. Ik ga hem echt missen.

Zo, lieve Charly, ik hoop dat je het daar ginder ook zo naar je zin gaat hebben als hier. Je was en blijft mijn beste vriend en ik zal je nooit vergeten. Je was het troeteltje  van papa en mama, schatje, en wij houden van je.

Kusjes xxxxxxxxx

Manuela

Zhouhan over haar cavia:

Mijn cavia Charlie is op 23 november 2005 overleden, het was een hele slimme cavia, die overal kon ontsnappen, en hij hield heelveeeeel van lekker eten, hij deed er alles voor om het te krijgen: sla, spinazie, witlof en paardenbloemblaadjes. Mijn cavia had veel ongeluk. Hij heeft heel veel meegemaakt: tandvleesontsteking, er zat een kraal om zijn tanden, heel strak en een tumor. Hij had een tumor bij zijn tepel. Heel zijn tepel was opgezwollen, toen werd hij geopereerd, de tepel werd geamputeerd.

Twee weken geleden stopte jij met eten, toen ging ik met je naar de dierenarts. die dierenarts zei dat jouw kaken misvormd waren, en dat je er last van zou krijgen. Hij zei dat ik je mee naar huis moest nemen, je zou langzaam
sterven. Eerst dacht ik dat je nog een beetje beter zou worden, maar het ging weer slechter, ik zag een cavia die ik niet kende, niet meer de blije cavia maar die cavia die leed, ik heb er een eind aan gemaakt, ik weet dat je dat wilde.

Nu heb ik je begraven, ik hoop dat je nu van je pijn bent verlost en dat je nooit meer moeite hebt met eten. ik heb veel verdriet om je dood, maar het was het beste voor je , je kon niet meer, ik zag het.

Ik hou suppeeeerrrr veel van je en ik zou je nooit meer vergeten, jij was mij lievelingshuisdier. ik hoop dat je in de caviahemel gelukkig word en ik hoop dat je weet dat ik heel veel van je hou. misschien kom je Roxy en Pluisje ook tegen. Veel aaitjes voor Charlie en sla en spinazie, en kusjes van mij: Zhouhan.

Joël over zijn cavia:

Op 1 October 2006 is mijn cavia Pip overleden.
Helaas te vroeg, want hij was pas net een jaartje oud.
Door een buikaandoening (buikgriep) wou hij niet meer eten en drinken, dus droogde hij uit.
Op deze dag heeft de dierenarts hem een spuitje gegeven omdat hij toch niet lang meer had.

Ik, en mijn andere cavia, Flip, zullen hem een goed plekje in ons hart geven.

En wij hopen dat Pip een goed onthaal krijgt in de caviahemel.

Jennifer over haar cavia:

 Mijn cavia, Vlekje, was heel lief, maar ook wel eens ontdeugend, want als ik hem liet loslopen dan ging hij altijd naar de keuken toe en als ik hem dan wilde pakken, rende hij heel hard weg!

Hij zat graag in de pantoffel van mijn vriendin. Hij at heel veel als ik een schoteltje met komkommer in zijn kooi zette en even niet keek, dan was zijn hele schoteltje leeg.
Als ik hem op mijn schoot had dan piepte hij tegen mij… en dan luisterde ik altijd...  niet dat ik iets verstond, maar oké. Soms werd hij wel eens boos op die hamster omdat ik hem dan eten gaf, en dan kreeg Vlekje niets!!

Vroeger hadden wij ook een buurcavia die heette Humpfrie, daar had hij altijd ruzie mee :-( maar soms dan waren ze ook heel lief tegen elkaar… want toen Humpfrie heel erg ziek was, was Vlekje heel lief tegen hem!

Hij at het liefst witlof en paprika… en hield er niet van als hij geaaid  werd onder het eten. Altijd als ik langsliep kwam hij ook altijd naar mij toe en dan aaide ik hem
altijd! Je moet toegeven dat hij heel erg lief was, toch! En toen hij ouder werd kreeg hij ook steeds meer bruin in zijn
vacht…

Groetjes van Jennifer
En een kusje voor Vlekje

Sylvia over haar cavia:

Mijn cavia Blinky is helaas maar vier jaar geworden...
Eind juli begon de ellende....
Hij at slecht en was niet meer zo gezellig, ik naar de dierenarts en die zeiden dat er waarschijnlijk wat met z'n kiesjes aan de hand was...
Blinky onder narcose en z'n kiesjes werden geslepen. Daarna leek het goed te gaan al was hij nog steeds erg sjaggie ,en dat was nix voor mijn Blinky. Ik weer naar de dierenarts, hij werd verder onderzocht en er bleek nix mis te zijn, maar hij kreeg allemaal krachtvoer,vitaminen enz enz mee. Hij werd weer vrolijk maar eten deed hij niet, weer naar de dierenarts, bleek hij een tumor in z'n wang te hebben!!! Prednison gekregen en Blinky moest er weer bovenop komen, het aantal bezoekjes aan de dierenarts daarna is niet meer te tellen, Blinky bleef maar afvallen en had onwijs last van diaree.
Ik heb er werkelijk alles aan gedaan en de meest vreemde dingen gekocht en hem te eten gegeven in de hoop dat hij beter zou worden. Hij vond het allemaal best, spuitje met antibiotica hier, vies voer daar, Blinky leek het allemaal niet erg te vinden. Ondertussen was hij van een dikke kilo afgevallen naar 360 gram! Elke dag speelde ik met hem alsof het z'n laatse dag kon zijn, in z'n kooitje slapen deed hij niet meer,in bed bij mij was veel lekkerder. Hij was echt onwijs gezellig ook al was-tie sterk vermagerd. En toen donderdag 10 november, ik kwam thuis van m'n werk en wilde hem roepen, daar lag hij midden in m'n kamer, op z'n zijtje dood op de vloer, alsof hij naar me toe wilde lopen maar het niet gered had....

Ik was er kapot van, ik heb nu nog dikke ogen van het huilen, hoe kan zoiets gebeuren? Een beessie waarvan je zoveel houdt, waar je zoveel voor gedaan hebt,ineens, zomaar dood! Ik heb wel een uur huilend met hem in m'n armen gezeten ik kon het niet geloven. Ik heb nooit geweten wat hij had, ik weet wel dat het de allerleukste/liefste/gekste cavia was die er is. En wie weet hoeveel pijn Blinky had... we hebben hem in het bos begraven... ik zal en kan hem nooit vergeten, ik had alleen gehoopt dat hij wat ouder zou worden...

Blinky, I love you poepie!!!

Sofie over haar cavia:

Hoi, mijn cavia is op vrijdag 18 november 2005 naar de caviahemel gegaan. Dit is mijn berichtje voor hem:

Lieve Billie,

Ik zie je nog zo zitten in het hok bij de Hornbach; zielig in elkaar gedoken en heel groot en dik, waardoor alle mensen je uitlachten. Na een paar bezoekjes in de Hornbach, heb ik je meegenomen. Toen bleek dat je een abces had, heb ik je meteen laten opereren en je knapte zichtbaar op. En 's zomers zat je met je vriendje Black Beauty samen in 't gras. Toen ging BB naar de caviahemel en kwam Bino, maar daar moest je niets van hebben. Verder was je echt een supercaaf! Tot je zo dun werd en ik het zo vreemd vond, maar de dierenarts er niets aan kon doen, ging 't bergafwaarts met je. Maar nog steeds was je een vrolijk dier!
Lieve lieve Billie, ik ben blij dat je 2,5 jaar bij me mocht zijn en nu mis ik je verscrhrikkelijik!
En zorg goed voor BB, Bambi, Noebe en al die andere caafjes in de hemel!!!

Irene en Stefan over hun cavia

Dit zijn Benno en Borstelini, de twee caviaatjes die we gelijktijdig in september 2003 kregen. Ze waren allebei pas een paar weken oud toen we ze kregen en ze konden het erg goed met elkaar vinden.
Benno, het caafje links op de foto is twee maanden geleden overleden. Toen we merkten dat ze niets meer at zijn we met haar naar de dierenarts gegaan. Ze bleek doorgegroeide kiezen te hebben en werd er onder narcose aan geholpen. Maar een week later is ze alsnog overleden. Het voederen lukte niet meer en ze bleek veel pijn in haar bekje te hebben door zweertjes in de mond als gevolg van die kies-operatie. We missen Benno heel erg en waren ontzettend verdrietig toen ze zo ziek was en dood ging.  Het was een ontzettend lief, rustig caafje, dat graag
geknuffeld en geaaid werd. Nu zit Borstelini heel alleen in haar kooi. Een andere cavia hebben we nog niet aangeschaft: Benno is niet te vervangen! Over een poosje, als het gemis wat minder is, zullen we eens naar een ander
vriendinnetje voor Borstelini gaan uitkijken.
Onze Benno verdient zeker een plaats in de caviahemel.

Charlotte over haar cavia:

Vandaag is mijn cavia Kiki gestorven.
We hadden al een paar dagen gemerkt dat ze een beetje stil was maar vandaag at ze ook niet meer. We waren van plan om naar de dierenarts te gaan maar die had pas om 7 uur spreekuur, dus we moesten wachten.

Ik en mijn moeder gingen even naar de stad omdat we bang waren dat we onze lieve Kiki dood zagen gaan en dat vonden we niet leuk.
Toen we weer thuis kwamen lag onze Kiki dood in haar kooi.

Lieve Kiki,
We hebben van Je gehouden,en nu nog steeds.
Veel liefs van je lieve baasjes Charlotte en Simone.

(Omdat Charlotte geen foto had, staat dit plaatje erbij.) 

Sandra over haar cavia:

Chef was drie maanden toen ik haar kreeg, ze was een zogenaamd achterblijvertje, en het duurde dan ook een paar weken voor ik haar eindelijk mee naar huis mocht nemen, omdat ze op gewicht moest komen.
Toen ze een paar weekjes bij mij woonde, was ze gelukkig al een lekker stukje gegroeid, maar toen gebeurde er wat ergs! Chef liep over de bank bij mijn ouders, waar toevallig ook de hond lag! De hond pakte haar, en Chef had een open botbreuk aan haar achterpootje. Ik snel met haar naar het dierenziekenhuis, er waren twee opties; of amputeren, of Chef in laten slapen... Omdat ik vond dat Chef als achterblijver al zo gekonokt had om er te mogen zijn, heb ik besloten haar te laten opereren... Dus had mijn knappe meid nog maar drie pootjes. Vanaf het begin heeft ze zich gelukkig prima kunnen redden met haar stompje en ging ze eigenlijk door het leven als een gewone cavia! Ze was zelfs de baas over haar vriendin Druppie, die bij haar in de kooi woonde.
Chef was een cavia met karakter, als ik eerst een andere cavia vasthield, en daarna haar pas, werd ik steevast gebeten door haar, zo liet ze even weten dat ik wel bij haar hoorde, en niet bij de andere cavia's. Toen Chef ongeveer een jaar was, moest ik geopereerd worden. Ik heb toen vier maanden niet kunnen zitten en lag dus constant op bed. Naast mijn bed stond een tafeltje  met daarop een kussen... en daar lag... Queen Chefje, haha!
Zo heeft ze vier maanden met me doorgebracht... We waren onafscheidelijk! Als ik af ging wassen en Chef liep los in huis, zei ik tegen haar: "Ga je mee afwassen?"
En dan liep ze achter me aan naar de keuken; als er water van het aanrecht op mijn voet druppelde likte Chef het af, echt grappig was dat! Een jaartje later bleek ik kanker te hebben en moest weer geopereerd worden... En daar stond weer naast mijn bed, op het tafeltje, lekker op het kussen : mijn Chef!

Ze heeft me door alle gezondheidsproblemen heengesleurd... als ik huilde likte ze mijn tranen op, en als ik een knuffel nodig had, leek het net of ze het voelde, en dan kroop ze bij me onder het dekbed... Chef is vijf jaar bij mij geweest; op 29 oktober 2004 merkte ik dat Chefje magerder werd en een beetje 'reutelde'... Ik ben met haar naar de dierenarts geweest en ze bleek een verkoudheid te hebben, ze heeft nog medicijnen gehad, maar ze werd er niet echt beter van... Ik wist ook uit ervaring wel dat cavia's aan een verkoudheid vaak overlijden, en wist eigenlijk wel wat me te wachten stond... Op 1 november werd ik 's nachts om 3 uur wakker, met de gedachte, dat als ik Chef niet zou gaan halen beneden, ik haar niet meer zou zien... Ze was toen al erg slap, en ik heb haar met me mee naar boven genomen... Ze heeft nog lekker op haar kussentje bij me in bed gelegen, en is toen om 11 minuten over 7 overleden in mijn handen... Het is nu al meer dan een jaar geleden, maar mijn Chef blijft echt heel belangrijk voor me, omdat ze zoveel met me meegemaakt heeft... Ze is dus met recht een caviaengeltje!

In mijn hart is ze dan ook altijd bij me... De foto is gemaakt de dag voordat ze overleden is... Sommige mensen zeggen 'Het is maar een beest', maar voor mij was Chef mijn beste vriendin... Ze heeft me door zoveel ellende heengesleept! Daarom zal ik haar nooit vergeten!

Milou over haar cavia:

Op 24 juni 2005 is mijn cavia Bertje heel onverwachts op 4-jarige leeftijd overleden. De dag ervoor huppelde hij nog vrolijk door de buitenren, de volgende morgen lag hij in zijn kooi en wilde niet meer eten. Hij heeft toen nog een uur of drie geleefd. We hebben hem in de tuin begraven bij onze andere cavia's.