Terug naar Caviahemel - overzicht

Selma en Chris over hun cavia's:



Wij hadden twee cavia's: Candy & Kruimeltje.
Als allereerste hadden we Candy, maar omdat we meerdere huisdieren hebben en die allemaal een vriendje hebben, hadden we besloten om er ook een vriendinnetje bij te gaan halen voor Candy.
Dat werd Sandy, maar we hebben Sandy maar zeven maandjes mogen hebben.
Ze is helaas ziek geworden, we hebben echt alles geprobeerd maar niks wilde helpen.
Ze is 's avonds in onze armen gestorven.
Omdat we haar misten en het zielig vonden voor Candy hadden we Kruimeltje erbij gehaald.
Ze konden het super met elkaar vinden.



Natuurlijk zouden we veel meer cavia's willen hebben, maar, ja, daar is ons flatje jammer genoeg te klein voor, wie weet als we een huis hebben :)

Inmiddels zijn Candy en Kruimeltje ook overleden.

Groetjes Chris & Selma

Candy is de donkere.
Sandy de witte met donker en licht bruin (gladhaar).
Kruimeltje de witte met zwart en bruin (allemaal weerwassen).

Agnes over haar cavia:

Lieve Snuitje,

In juli was je geboren, samen met een broertje en een zusje maar je broertje is de dag daarna overleden. Hij was de kleinste en je zusje had het wel overleefd. Jullie waren samen gelukkig. Op 4 oktober 2000 heb ik je gekregen, samen met je zusje. Je was zo lief en schattig. Een paar weken daarna was je al heel dik geworden en ik dacht dat dat niet zo hoorde maar dat  hoorde wel zo want haar moeder en vader waren ook dik. Ik heb je vijf jaar gehad maar ik wou dat het nog langer kon maar op 2 augustus werd je ziek. Je at niet meer en je werd mager. Toen ben ik naar de dierenars gegaan en die zei dat haar kiezen te lang waren en als ze dan at dat ze steeds  op haar tong beet en dat dat haar erg pijn deed en toen zei de dierenarts: "Kom haar maar in de zomervakantie brengen," maar we waren toen al op vakantie, maar we hadden de  mensen die op haar en haar zusje pasten wel gezegd dat ze naar de dierenarts moest en dat hebben ze toen gedaan. Ik was best wel bang dat ze het niet zou redden omdat ze al best zwak was maar ze had het gered en toen moesten ze haar met een spuitje en Olvarit (babyvoeding) voeren en dat wou ze wel maar een paar weken daarna ging het weer niet zo goed en waren de kiezen weer zo raar gegroeid en hadden we haar weer laten opereren. Maar drie weken daarna ging het niet meer goed met haar. Ze werd steeds magerder en at niet meer en toen zou ik haar de volgende dag met pijn in mijn hart in laten slapen maar zover kwam het niet meer. Ze is 's avonds om 22:20 gestorven naast haar  zusje. 's Morgens om acht uur heb ik haar begraven in onze  tuin met veel verdriet en ik heb nu al weer een nieuwe cavia maar ze kan Snuitje nooit vervangen.

-xxx- Agnes

                    

Nu heb ik nog een verhaaltje voor haar

Lieve schat van me,

ik ben zo verdrietig dat je niet meer leeft

ik weet niet dat je pijn hebt geleden maar

nu ben je eindelijk uit je lijden verlost na

drie lange weken en steeds weer naar de

dierenarts was het vannacht over met

de pijn om 20 over 10 2006 ben je

gestorven en vanmorgen om 8 uur

heb ik je begraven in je kistje.

Snuitje, je moet weten dat ik

je NOOIT meer zal VERGETEN.

 -xxx- Agnes, je bazin

Kirsten over haar cavia:


 Toen ik 6 jaar was kreeg ik een cavia: Molly.
Molly hield vooral van andijvie en witlof.
Ze was heel tam.
Het laatste jaar moest ze regelmatig naar de dierenarts want ze had darmproblemen.
Toen ze 6 jaar(bijna 7 ) was stierf ze van de ouderdom op 31 maart 2005.
Ze is in de tuin begraven.
Bij haar foto staat steeds een bloempje.
We zullen Molly nooit vergeten!
  
Kirsten

Joep over zijn cavia:



Mijn cavia zijn naam was Willy. Het was zo'n lief zwart diertje. Elke dag nam ik hem op mijn schoot en hij voelde zich altijd op zijn gemak. Ik deed hem altijd naar buiten als het lekker weer was. Maar op een dag toen ik hem buiten had zitten brandde de zon heel erg. Ik had hem maar twintig minuutjes buiten en toen ik naar hem toe liep was hij helemaal verzwakt door de hitte. Hij was echt heel slap. Ik was helemaal in paniek en nam hem snel mee naar binnen. Alles van hem was verlamd, ik probeerde hem koel te houden en dat lukte ook. Hij lag vijf uur naast me op de bank met iets koels. Telkens zag ik dat het iets beter met hem ging. Maar even later begon hij heel slecht worden. Ik wist dat hij dood ging. Hij ging toen dood in mijn armen. Ik vond het zo dom wat ik had gedaan. Hij moet wel in de hemel komen en ik zal hem nooit vergeten.

Adeline over haar cavia:

Mijn cavia heette Rocky.
Wij gingen zwemmen in de zee en mijn cavia was vijf jaar.
Toen ik terugkwam was hij van ouderdom en de warmte gestorven.
Ik had veel verdriet, dag en nacht.
Het kindje en de mama kunnen ook niet zonder hem.
Maar ik hoop dat hij zeer gelukkig is geweest en dat hij gelukkig is in de caviahemel!

 

Jasmijn over haar cavia:



Mijn cavia PIXI is doodgegaan (woensdag 7 juni).
Ze is 3,5 jaar geworden.
Ze is doodgegaan omdat ze ziek was.
Ze wou niet meer eten.
We waren nog wel naar de dierenarts geweest.
Maar die wist niet wat ze had.
's Ochtends zei mijn vader dat ze dood was.
Eerst geloofde ik dat niet.
Maar voor alle zekerheid ging ik toch maar kijken.
En toen zag ik dat ze dood was.
Ze was de allerliefste cavia in de hele wereld.
Ik mis haar heeeeeeel erg.
Ik moet steeds huilen.
Ze zat samen met een andere cavia in een kooi.
Als ik naar de kooi kijk zie ik dat ze er niet meer is.

Jasmijn

Nathalie over haar cavia:

Ik ga wat vertellen over mijn cavia Streepje.
Het is een lang verhaal hoe ze is gestorven.
Ik hoop dat je er wat andacht aan besteed, want dit is het ergste tot nu toe wat mij is overkomen, want cavia's zijn mijn lievelingdieren en ik heb voor haar zelfs een club opgericht.

Het ging zo:
We hadden twee cavia's gekregen, een voor mijn zusje en een voor mij.
Op een dag lag ik met Streepje in het gras.
Ik hield haar niet vast want ik dacht dat ze al tam genoeg was.
Maar toen ons pap ineens even de hoek omkeek, schrok ze, en nam de benen.
Ik ging achter haar aan maar ik was bang dat als ik te snel zou rennen, ik haar zou platlopen.
Toen dook ze de heg in langs onze tuin.
Ik was haar meteen achterna gedoken.
Toen ik er doorheen was, had ik wel wat schrammen die prikten, maar ik gaf er niet veel om en zette door met volle hoop dat ik haar zou terugzien.
Toen ik dus in de tuin van de buren stond vroeg ik aan ze of ze haar wilden vangen als ze haar zouden zien.
Daarna was ik zo droevig dat ik het maar op wou geven en uithuilen op een rustige plek, maar toen zag ik ineens dat het kontje van haar de hoek omging en holde ik naar die plek maar er was geen spoor meer te vinden.
Waarschijnlijk was ze het maïs ingedoken, dus ging ik haar zoeken en ik was zelfs niet gaan eten.
Het werd al avond toen ik een stuiterbal en een keuteltje vond, en die heb ik bewaard.
Een paar dagen later zei ons pap, dat de buren hun katten hebben zien rondlopen met Streepje in hun bek, en van dat bericht was ik vreselijk geschrokken.
Maar nu speel ik nog elke dag met die stuiterbal. Elke keer als de stuiterbal op de grond kaatst, dan lijkt het net, of ik haar voel en hoor.
En dat geeft me het gevoel dat ze altijd bij me blijft.

Nu denk ik dat je wel snapt waarom dit het ergste is wat me ooit is overkomen tot nu toe.
Bedankt voor het lezen van mijn belevenis, want daar zal Streepje blij mee zijn.

groetjes Nathalie

(P.S.: mijn cavia heette Streepje want ze had een witte streep op haar neus.)

Ruby over hun cavia:

Miep mochten we vijf jaar geleden halen in de dierenwinkel bij ons in de buurt.
Toen ik haar zag dacht ik meteen: 'Zij wordt het'.
En haar namen we ook mee. Ze was onze eerste cavia.
Miep was eigenwijs en een dondersteen die verslaafd was aan komkommer.
Ze was druk en hield ook wel van af en toe een knuffel.
Maar na een jaar kreeg Miep kale plekken, ze beet zichzelf. Wij dachten dat ze last had van verveling, dus ze kreeg extra hooi en extra knuffels. Maar het ging niet over.
Op dat moment gingen we naar de dierenarts, ze bleek mijt te hebben.
Driemaal per dag moesten we de kale plekker insmeren. Het was geen pretje, voor Miep niet, maar ook zeker niet voor ons.
Sindsdien kregen Miep en ik echt een band.



Ze genas sneller dan we verwacht hadden en haar haren groeide heel snel weer terug. Op dat moment bleek dat we een echt Tesselaartje hadden.
Maar dat haar was onpraktisch en daarom werd ze af en toe geknipt. Je zag aan haar dat ze dat heerlijk vond, dat haar was alleen maar lastig. Dat knippen was niet mMakkeliijk, want Miep was een eigenwijze en daarom hielp Stichting de Cavia ons daarmee.
Miep kreeg later een grotere kooi van ons, zodat ze lekker de ruimte had.
Maar daar heeft ze helaas niet lang van mogen genieten.
Alles leek goed te gaan, totdat ze in de winter een bult kreeg op haar zij.
Meteen zijn we naar de dierenarts gegeaan. Miep bleek een tumor te hebben, en een grote ook. Het was heel snel gegroeid.
De dierenarts opereerde haar en vertelde ons dat Miep er oud mee kon worden.
Maar dat was niet geval,  want in maart groeide de tumor in een razend tempo terug. Het had geen zin om haar weer te opereren. Als we merkte dat ze er last van zou hebben, zou ze een spuitje krijgen.
En dat gebeurde op 12 April 2006. Haar huid kon de tumor niet meer aan en sprong open. We gingen meteen verdrietig naar de dierenarts, want we wisten, dat het nu zover was...

En daarom wil ik dit verhaal op internet zetten, want ze verdiend een mooi plaatsje in de caviahemel. We missen haar nieuwsgierige en koppige gedrag, terwijl ze ook van een knuffel op zijn tijd hield.

En nog steeds kunnen we het nog niet begrijpen waarom dit bij haar overkwam.
We zullen haar dan ook nooit meer vergeten...

Sandra over haar cavia:

Droppie is op 13-5-2006 gestorven.
Ik hield heel erg veel van haar.
Ze lag s'ochtends met d'r koppie in d'r etensbakje.
Ik denk dat ze zonder pijn gestorven is, dat haar hartje onder het eten gestopt is.
Ze is 7 jaar geworden.
Ze likte mijn neus altijd en als ze bij mijn moeder op schoot zat en ik er naast ging zitten, liep ze naar mij toe.
Lieve droppie ik zal je heel erg missen.

xxxjes Sandra

Talisha over haar cavia's:



Ik heb al van veel cavia's afscheid moeten nemen.
Een maand geleden zijn er twee gestorven.
De ene was al een tijdje ziek maar die andere niet.
En Gosip was dan nog zwanger ook.
Ik mis hun.heeeeeeeeeeeeel veeeeeeeeeeeeel.
Gosip en Kuifje en al mijn andere diertjes die overleden zijn.
Ik wil dat jullie weten dat ik diep van binnen nog steeds heel veel van jullie houd.
En jullie allemaal verdienen een plekje in de caviahemel.
Jullie zijn het waard.
Ik mis jullie.
Allemaal.
En vooral jou, Trolleke.
Ik denk nog elke dag aan jullie.
Trolleke, jou heb ik nog altijd (opgezet) in mijn kamer staan.
Iedereen mag weten dat jullie de liefste cavia's waren van de hele wereld en Trolleke, jij was net een hondje, als ik je riep, kwam je.
En nu ben je er nog altijd voor mij.
Dat weet ik.
Ik houd van jullie allemaal.
Alle 48.
Sjipke, jij bent al heel vlug gestorven.
Je was nog geen drie weken maar gelukkig heb je je mama nu bij je.
Kuifje, zorg goed voor Sjipke.
Daaaaaaaaaaag.
Ik mis jullie.

xxxx
Van jullie bazinnetje en beste vriendin

xxxx   Talisha   xxxx