Terug naar Caviahemel - overzicht

Jackie over haar cavia:

Mijn cavia heette Karel. Hij was rond de 6 jaar oud en had al zijn hele leven astma. Hij is zaterdag 6 maart overleden aan gasvorming in zijn darmen. Hij was een hele mooie cavia

Stefanie over haar cavia:

Dit is mijn cavia Bobo. ik heb Bobo niet zomaar gekregen. Eigenlijk mocht ik geen dieren, maar omdat ik discallculie heb (rekenstoornis) mocht ik er wel een. Dieren zijn namelijk heel goed als je moeite hebt met school of andere problemen. Wij gingen naar de dierenwinkel; ik had meteen Bootje op het oog: die moest en zou ik hebben! En toen had ik hem dus. Hij was heel stoer, dapper en lief. Iedere avond gingen we knuffelen hij ging altijd lekker slapen bij mij. Hij was echt een vriend van mij. Hij ging altijd mee op vakantie; dat vond hij geweldig. Ik speelde en knuffelde hem helemaal fijn.
Maar na 3 jaar kreeg hij problemen met zijn kiezen en is hij 2 keer onder narcose geweest om de kiezen te laten vijlen, maar de derde keer wilde ik hem dat niet meer aan laten doen. Hij wou zelf ook niet meer eten. Hij sliep alleen maar. Ik vond het heel erg moeilijk, maar we hebben hem een spuitje gegeven. (ondertussen dat ik dit schrijf moet ik de hele tijd huilen.) Nu vind ik het heel erg om hem te missen; hij was echt van mij.

Bobo je moet weten dat ik heel veel van jou  hou!!!!!!!!!!
Ik blijf voor altijd van je houden.

-xxx- Je baasje Stefanie 

Ilona over haar cavia:

Mijn cavia Knuffie is vannacht overleden, morgen (28 februari) zou hij 3 jaar worden!! Hij is overleden omdat hij niet meer kon eten omdat hij een kaakafwijking had, de dierenartsen konden hem niet meer helpen. We hebben hem 6 weken met Olvarit gevoerd, maar hij overleefde het toch niet. Hij heeft elke dag van zijn bijna 3-jarige leven liefde gehad, en mij en mijn familie liefde gegeven, dus ik vind dat ook hij een plaatsje in de caviahemel verdient!! Ik mis hem erg, maar heb gelukkig een paar foto's ingelijst, en hem in de tuin begraven. Zo heb ik toch nog een aandenken aan hem.

Bedankt voor al jullie aandacht!!
Groetjes Ilona

Elisa over haar cavia Drollie:

Drollie is maar 2 jaar geworden, dat kwam omdat ze longontsteking kreeg. Ze zat de hele dag alleen nog maar in een hoekje en at en dronk niet meer. Dus moesten we overgaan op dwangvoeding. We kregen van de dierenarts anti-biotica en haar tanden waren geknipt.

Ondertussen had ze al een week niet meer gegeten. We dachten dat de tanden te kort waren afgeknipt, maar dat was dus niet. Het ziet er zo zielig uit als je een cavia ziet die heel graag wil eten maar het lukt haar niet. Na 2 dagen zijn we naar een andere dierenarts gegaan; de longontsteking zou niet over zijn en ze had gasvorming in de darmen. Dus weer medicijnen meegekregen.
Het hielp niet en Drollie verzwakte ernstig. Weer terug naar de kliniek en toen moest ze daar blijven ter observatie; 3 dagen bleef ze daar om aan te sterken, maar nog steeds kón ze niet eten maar wou ze het wel. Thuis nog steeds blijven proberen, paprika en haar mond gestopt en heel soms kon ze het weg krijgen. We hadden ook nog pijnstillers gehad, want misschien deden haar tanden wel pijn. Na 3 weken nog niet zelf te kunnen en en drinken zijn we weer terug geweest naar de dierenarts, en die zei dat het beter was om haar in te laten slapen. Haar hele lichaam was gewoon ziek. De dierenarts was verbaasd dat ze het zo lang heeft volgehouden. Drollie had heel lang gevochten, zelf toen ze het spuitje kreeg, bleef haar hartje nog lang vechten. Ik mis haar, en hoop dat ze in de caviahemel weer kan eten.

Drollie was op 4 januari 2004 2 jaar geworden, en toen was ze al ziek. We hadden haar in laten slapen op 19 januari 2004. Ik hou nog steeds veel van haar en mis haar. Ze heeft goed gevochten. 

Fien over haar cavia:

Drie Jaar is ie geworden, onze Lucifer! Hij had kanker in zijn borst, wat zeer zelden voor komt bij cavia's maar dat eindigt met de dood. Hij was m'n kindje, m'n baby! Nu, 6 jaar later, mis ik heb nog steeds. Elke keer ik jullie site bezoek, ben ik blij dat er toch nog mensen zijn die geven om de cavia. Hij is misschien wel klein, maar onze Lucifer was verschrikkelijk dapper! Liefs aan alle andere mensen die te maken hebben met het verlies van hun beste vriend, want dat was Lucifer wel van mij! Respect!

Lucifer, I love ya 4-ever!
Fien

Fleur over haar cavia Dottie:

Mijn cavia Dottie is dood. Ik mis haar heel erg, want ze was mijn beste vriendin. Ze is gestorven op mijn verjaardag (4 februari ). Ze was heel lief en heel zacht. Ze was mijn eerste cavia, een Abbessijn. We hebben haar een plaatsje gegeven in de tuin, dan kan ik haar nog bezoeken. Ik krijg misschien een nieuwe, maar het zal anders zijn dan met Dottie. Hopelijk blijft deze langer dan 10 maanden leven. Dottie had een tumor in haar hoofd en is toch wel 6 dagen heel erg ziek geweest.

Lisanne over haar cavia Snuitje:

Ik had 2 cavia's. De donkere (rechts) is Snuitje. Ze is op 15 november overleden en wij hebben haar in de tuin begraven.
Snuitje is dood gegaan aan een tumor in haar baarmoeder.
Toen we haar nog niet zo lang hadden begon ze te bloeden uit haar kontje, we zijn naar de dierenarts gegaan en die zei dat het een blaasontsteking was. We kregen antibiotica mee, maar na de behandeling ging het niet over. Het bleef doorgaan maar we lieten het maar zo want ze had geen pijn dat kon je aan haar zien.
Toen het op een dag steeds erger werd gingen we met haar naar een andere dierenarts. Die liet haar opereren en er kwam een tumor zo groot als een computermuis uit (mischien nog wel groter).
De operatie was goed gegaan en ze kon weer mee naar huis om te herstellen en uit haar narcose te ontwaken.
Het ging in de loop van de avond steeds beter met haar en ik ging naar bed net als mijn broer.
Toen ik 20 minuten in bed lag kwam mijn vader boven en ik wist meteen dat het fout was. Hij zei dat het gebeurd was. Ik rende naar benden en zag daar de liefste cavia in haar kooi liggen. Ik stond te trillen op mijn benen.
 Snif (de linker) is de moeder van Snuitje. We hadden Snif nog maar net en toen kreeg ze een klein lief caviaatje dat we Snuitje noemde. Ze waren echt heel erg gelukkig samen en deden alles met z'n tweeën.
Ze wou niet veel eten nadat Snuitje was overleden. We hebben toen een nieuwe kleine cavia genomen. Ze heet Snoesje en ze zijn heel erg gelukkig met z'n tweeën.
 
Lieve Snuit,
Ik zal je nooit nooit vergeten en je blijft altijd de liefste cavia van allemaal.

Doei -xxxx- Lisanne

Nance over haar cavia Rexy:

Rexy (hier links op de foto) heb ik op 18 oktober 2003 (ze was toen ongeveer 7 maanden) samen met Teddy (rechts op de foto) uit een cavia-opvang gehaald.
Beide kwamen van een broodfokker die er gelukkig mee ophield zodat onder andere deze 2 meiden nog een heel gelukkig leventje tegemoet zouden gaan. Het hele weekend was er niets aan de hand tot het me op 20 oktober bij Rexy opviel dat haar koppie wat scheef stond. We zijn er toen mee naar de dierenarts geweest en die zei dat het een verwaarloosde oorontsteking was, niets meer aan te doen, alleen druppelen met slaolie zodat de eventuele korstjes zouden losweken. Dat heb ik trouw 2 keer per dag gedaan totdat me ineens opviel dat er een bultje in d’r oor zat. Dus wij weer naar de dierenarts en die wist niet wat het was. Het kon kanker zijn, maar ook een abces. We moesten afwachten of het ging groeien en helaas deed het dat, en in een rap tempo.
Omdat ik de dierenarts er wel heel makkelijk over vond doen heb ik een afspraak gemaakt in Utrecht. Daar hebben ze een biopsie van de bult genomen en heeft ze antibiotica gekregen en de mededeling dat de kans klein was dat het aan zou slaan en dat we er rekening mee moesten houden dat we haar in moesten laten slapen, zeker als het kanker zou zijn. Maar we moesten eerst de uitslag van de biopsie afwachten. Helaas bleef ondertussen de bult groeien en puilde die helemaal d'r oortje uit. Met Utrecht gebeld en daar hadden ze dus alleen maar bloed in de biopsie gevonden. Dus geen kanker, het bleek om een poliep te gaan die heel diep in haar oortje zat (vandaar dat scheve koppie), maar wat wel weg te halen was voor een groot deel. De kans was wel aanwezig dat het weer zou gaan groeien, maar dan zouden ze het dicht kunnen branden. Gelijk een afspraak gemaakt om de bult weg te laten halen en 3 december hebben we haar weggebracht om haar vervolgens 4 december weer op te halen. Wat was het mooi om te zien dat ze gewoon een oortje had, zonder dat er een bult ter grootte van een aardige druif uit hing!
De dag zelf ging het prima, maar 5 december begon de ellende. Ze wilde niet meer eten, dus weer naar de dierenarts (een andere) en die heeft haar tanden een beetje bijgeknipt en een haakje aan d'r kiezen weggevijld.
Pijnstillers mee en ik moest haar ook dwangvoeren. Stukje bij beetje ging het allemaal beter tot de bewuste zaterdag 20 december. 's Morgens was haar hele linkerkant verlamd en in de loop van de dag raakte ze helemaal verlamd.
In haar geopereerde oortje zat allemaal geel groene smurrie dus we denken (zeker weten zullen we het nooit) dat het in haar hersentjes is geslagen).
Ik had zo gehoopt dat ze de zaterdag op zondag rustig zelf in zou slapen anders zou ik zondag naar de weekenddierenarts gaan. Natuurlijk kon ik niet slapen en heb 's ochtends vanaf 5 uur met haar op schoot gezeten.  Zo ontzettend zielig want ze kon helemaal niets meer en als je haar voorzichting oppakte om haar te verleggen dan piepte ze zachtjes van de pijn.
Totdat ze op die 21 december om  10.46 uur besloot dat het genoeg was en mijn kleine dappere meisje rustig insliep om naar de Regenboogbrug te gaan om te spelen met alle andere dieren die daar wonen , waar we elkaar ooit weer tegen zullen komen…………………
 
Dikke X Nance

Mireille over haar cavia Woppie:

Dit is Woppie: de dapperste cavia die ik heb gekend.
Wop is bij mij thuis geboren op 30 juni 1999 en was een grote verrassing (had haar moeder zwanger gekocht). Ze was naar haar moeder en vriendin niet erg sympatiek, maar toen ze alleen overbleef bleek ze geweldig lief te zijn!
Ze heeft een grote operatie gehad waarbij haar eierstokken zijn weggehaald: deze waren allebei 5 cm doorsnee en namen 50-60% van haar buikholte in beslag! Gelukkig knapte ze na deze operatie goed op; ze ging al snel weer zelf eten. Na ongeveer een jaar stonk ze uit haar bek en bleek ze ontstoken tandvlees te hebben; ze is hiervoor behandeld en ondanks dat ze een tand verloren had, ging het hartstikke goed met haar... tot ik een bult onder haar kin ontdekte. Dit bleek een abces en de dierenarts kon haar hier niet aan opereren.
Je kon het abces namelijk uitknijpen via het wortelkanaal van de tand die ze kwijt was, dit was dus nooit goed schoon te krijgen... Wop is behandeld met antibiotica en ze liet mij haar abces dagelijks uitknijpen. Ze ging hier zelfs voor zitten en gaf duidelijk aan wanneer het genoeg was! Is dat dapper of niet? Het moet voor haar echt wel pijnlijk zijn geweest! Helaas werd het abces toch steeds groter en toen ik haar op 22 januari heb laten inslapen bleek de ontsteking ook al in haar borstholte te zitten.
Ik mis haar nog dagelijks en vind dat deze dappere cavia een plaatsje in de caviahemel heeft verdiend, op de eeuwige groene grazige weiden bij Willie, Maya, Zero the Hero en Vlekkie, mijn andere cavia's en bij die van jullie!

Liefs, Mireille