Terug naar Caviahemel - overzicht

Mandy over haar cavia:

Dit is Speedy, ik zeg nog steeds is want was klinkt zo ver weg... zo vergeten... alsof ik hem niet alleen in de tuin heb begraven bij Koosje, onze vogel, maar ook ben vergeten  in mijn hart. Speedy is een van de liefste en dikste cavia die ik heb gehad. Hij is ongeveer acht jaar geworden. Dat is een hele leeftijd als je je bedenkt hoe dik en traag hij was. Twee jaar geleden dachten we ook al dat hij dood zou gaan omdat hij nog trager was dan anders (kun je je voorstellen?).

Op 5/11/2003 had ik dit gedicht voor hem geschreven:

Speedy, ik hou van jou voor altijd
Jij bent best oud en ik wil niet dat je lijdt
Voordat je gaat wil ik zeggen: bedankt dat je er bent geweest
Jij bent echt het liefste en dikste beest
Ik zal nooit vergeten hoe je was
Hoe jij rondliep op het gras
Hoe jij alles opat
Hoe jij je eigen rond vrat
Maar toch ben jij de liefste cavia van mij
Jij maakt mij echt heel blij…
Toe ga niet weg, maar blijf nog even
Ik wil je nog zoveel liefde geven!


Toen hij vorig jaar aan een kant van het konijnenhok moest zitten, was het fout gegaan. Al snel zag ik dat Speedy's ogen waterig waren en af en toe nieste hij. Snel had ik het buitenhok gepakt en klaargemaakt. Maar het kwaad was al geschied, Speedy overleefde het niet...
De volgende vroege ochtend kwam mijn vader. Hij vroeg of ik nog even afscheid wou nemen van Speed. Ik in mijn pyama en al naar beneden gegaan. Toen ik in de keuken kwam lag er een doek over de kooi met een briefje van mijn moeder erbij: "Volgens mij is Speedy dood." Nou ging ik kijken maar Speedy lag op zijn zij adem te halen en zat me met zijn lodderige ogen aan te kijken. Ik zette de kooi op tafel en aaide hem en zei dat hij nu wel dood mag gaan, dat het goed was zo... volgens mij merkte hij niet dat ik er was. Hij rende met zijn poten en piepte. Na twee uur lag hij te stuiptrekken en met zijn bek open en dicht te klapperen... heel langzaam maar toch weer te snel. Het was zo zielig om te zien en dat gezicht zal ik altijd voor me blijven zien... Op gegeven moment hield hij op en Speedy was dood...
Ik zocht een schoenendoos en legde er een laagje zaagsel en stro en watten in die eigenlijk voor hamsters bedoeld zijn. Om hem legde ik blaadjes sla en alles wat hij lekker vond. We groeven een gat langs Koosje en we begroeven hem met een steen op de plaats waar hij was begraven...


Hij is nu al ruim een jaar dood en ik heb sinds een week een nieuwe cavia. Natuurlijk ben ik Speedy nooit vergeten en accepteer ik de verschillende karakters tussen Speedy en Mona.

  lieve Speedy,
  Na een dag strijden,
  vol pijn,
  ben je bevrijd van je lijden,
Vol van frustratie,
Ben je gestorven in mijn armen,
om je te realiseren dat ik van je hou,
om je hartje nog één keer te verwarmen,
Hoeveel cavia's ik ook mag krijgen,
zo een als jij bestaat er geen een,
zo lief, zo dik, zo grappig,
zo vind je er geen,
vaarwel Speedy,
doe Plofje van mij de groeten,
die zal je wel ontmoeten,
rust in vrede...

Dikke kus van Mandy en Breezer

Lisette over haar cavia:

Bij deze wil ik ook graag mijn cavia een plekje geven op uw site in de caviahemel. Het is alweer meer dan een half jaar geleden dat Quinnie is overleden. Ze was mijn eerste cavia en ik was helemaal dol op haar.

Quinnie is in april 2000 geboren en in december 2004 overleden.
Het was een heel vrolijk, lief en eigenwijs beestje!! Hield van spelen, kwam uitdagend op je afgerend om daarna weer luid piepend van je weg te rennen, maf beestje! Jammer genoeg had ze een zwakke blaas waardoor we keer op keer naar de dierenarts moesten.
Ik vond het zo zielig elke keer dat ik haar hoorde krijsen bij het plassen. Elke keer hielp de antibiotica maar voor een tijdje, we kregen steeds een sterkere. 

Vorig jaar december ging het opeens heel snel achteruit. Ze plaste bloed, werd magerder en zag er niet echt gezond meer uit. Na weer een bezoek bij de dierenarts bleek ze een snel groeiende tumor bij/in haar blaas te hebben. Ze gaf nog medicijnen als laatste redding maar deze werkte helaas niet meer. Ze ging die week zo snel achteruit en had zoveel pijn dat we haar hebben laten inslapen. De tumor bleek binnen een week ook enorm gegroeid te zijn. Gelukkig heeft ze nu geen pijn meer...

Quin, ik zal je nooit vergeten! xx

Lisa over haar cavia's:

Toen ik op vakantie was is Tijger (links) overleden, hij is vijf jaar geworden. Vijf dagen later overleed zijn broer Winnie (rechts). Hij overleed aan een ziekte die hij al een tijdje had.

Tijger + Winnie? Ik zal jullie nooit vergeten...!!

X Jullie baasje Lisa

Lianne over haar cavia:

Dit is mijn Samsam, sinds een paar maanden is hij overleden en ik mis hem nog heel erg. Sammy was heel bijzonder, hij liep door het huis achter ons aan en ging onder het bureau bij je voeten liggen als je aan het werk was.

Sammy was echt mijn vriendje, het was daarom ook verschrikkelijk om te moeten beslissen om hem in te laten slapen. Hij was pas 2,5 jaar oud.

Lieve Samsam, ik mis je zo en ik hou heel veel van je.

Dikke kus van je baasje Lianne

Eva over haar cavia:

Ik wil heel graag het verhaal vertellen over mijn lieve cavia: Caramelleke.

Het was donderdag 26 mei, de eerste echte zomerdag dit jaar. Die ochtend was ik vergeten om de deur en het raam bij de cavia's open te doen, die staan in een soort tuinhuisje in de tuin. De avond tevoren doen we altijd het raam en de deur dicht zodat de katten die daar rondlopen niet binnenkomen. Maar ik wist niet dat het zo warm zou worden.

Ik ging naar school, zonder het besef dat er die dag iets ergs zou gebeuren. Rond de middag werd het pas echt heet. Mijn lieve Caramelleke stond vlak achter het raam (daar wordt het sneller warm) en alles was dus nog dicht. Zelf
had hij ook nog per ongeluk zijn slaaphokje voor zijn drinkflesje geschoven. Het was daar waarschijnlijk heel warm geworden en hij kon niks drinken. Toen ik thuis kwam van school was hij al dood, door de hitte. Mijn andere cavia, Blesje, was ook bijna dood, maar die had papa nog kunnen redden, maar voor Caramelleke was het te laat.
Hij mocht maar 108 dagen oud worden, ik voel me zelf hier heel schuldig over, als ik die ochtend nog was geweest, moest dit allemaal niet gebeurd zijn en had hij nog fijn in zijn kooitje kunnen rondspringen.

Hij had niet eens kunnen genieten van elke dag zoveel gras eten als je maar wil, lekker rondrennen en lekker languit in de zon liggen. Dat mogen ze altijd als het warm genoeg is in de zomer. Ook zijn moeder, Janneke, was heel verdrietig toen ze zag dat haar zoontje dood was, eerst keek ze een hele tijd naar hem en daarna draaide ze zich om en liep ze weg, net alsof ze het niet wou geloven. Ik voel mezelf nu zo stom tegenover hem en zijn moeder, dit is allemaal mijn stomme fout.

Als ik nu nog één ding tegen hem kon zeggen, zou
ik zeggen: IK HOU VAN JOU!!!!!

Omdat ik nog geen foto van hemzelf op de computer had staan doe ik er maar een foto van zijn moeder, Janneke bij.

Denise over haar cavia:

Dit is mijn Fyoubel!

Op 9 juni is hij ziek geworden en de volgende dag lag hij dood in z'n kooitje.
Nu is hij samen met Lupje in de caviahemel.
Ze hebben allebei een gelukkig leven gehad,maar het was nog veel te vroeg om nu al te gaan.

Veel liefs aan de andere cavia's die hier ook op de site van de caviahemel staan!

Marieke over haar cavia:

Op 6 juni 2005 is mijn lieve jongen...Elvis overleden. Hij was pas 3,5 jaar oud. In april viel mij op dat hij niet meer at. De dierenarts constateerde dat hij flink was afgevallen en dat zijn kiesjes te lang waren, sommige groeiden zelfs in zijn wangetje. Onder narcose zijn de kiesjes weggeslepen en geknipt en Elvis ging weer gezellig mee naar huis. Ik kreeg pijnstillers en antibiotica mee. Hij knapte zienderogen op, hij kon alles weer eten. Tot zaterdag 4 juni...

De dag daarvoor heeft hij nog heerlijk zitten genieten van verse kersen, maar die zaterdag kon hij geen eten meer vastpakken. Ik heb zijn eten in kleine stukjes gesneden en dat at hij gelukkig nog wel. Maandag ben ik meteen naar de dierenarts gegaan, daar bleek het vrij ernstig te zijn. Bij het onderzoek bleek dat zijn tandjes los zaten,
een voortandje viel zelfs uit. Met betraande ogen kreeg ik te horen van de dierenarts dat zijn kaakje  helemaal geinfecteerd was. Er was niks meer aan te doen. Rond 15 uur is Elvis vredig ingeslapen.

Busra over haar cavia:

Mijn cavia is vandaag 27 augustus 2005 om 14.00 uur gestorven. Mijn mooie cavia heet Pluisje en het is een beertje. IK MIS HEM ONTZETTEND IK HUIL ALLEEN MAAR!!!!!!!!!!!!!!!!! Als ik Yadah mijn konijn op mijn schoot heb dan denk ik steeds dat het Pluisje is..... ik kan echt alleen maar huilen.... ik kan er niet tegen; mijn cavia die dood is gegaan aan een zware longonsteking..... Pluissssssssssssssss.... mijn schatje is doooddddd, ik mis Pluisssssssss, ik typ dit terwijl ik heel erg huil..... Yadah zoekt Pluisje ook overal.... ik wil niet meer leven, ik mis mijn schatje zo erg......

Gedicht voor mijn enige Pluisje die niemand kan vervangen:

Hoe zal ik het zeggen,
Je was ondeugend speels en je durfde veel tegen Yadah te zeggen,
Jullie waren de beste maatjes
Yadah je vriend zoekt je overal maar je bent nergens te bekennen,
Jij ligt, met een wortel en hooi rustig in je graf,
Maar ik, ik kan dat niet accepteren, want alles wat ik aan jou gaf,
mijn liefde en jij jouw liefde,
dat zou ik nooit vergeten mijn lief,
Jij bent weg, ver weg,
Ik kan daar niet meer tegen
je hoort bij mij en Yadah,
yadah probeert me te troosten maar het lukt niet,
Ik ben te verdrietig,
Je blijft altijd in onze hart, mijn lief.

Pluisje zou twee jaar worden in september 2005. Ik kan er niet meer tegen, mijn schatje is voor altijd weg...... Mijn schatje die bij iemand anders op de schoot zat en als ik langskwam dat hij begon te piepen dat hij naar mij wilde... Yadah en ik kunnen je niet meer  vergeten schat. Weet één ding: ik zal je nooit vergeten...

Je verdrietige baasje BUSRA en je vriend Yadah (konijn)

R.I.P Pluisje.....

Aline en Steven over hun cavia:

Lieve Freek,

Plots ging je van ons heen,
we wisten niet waarheen.
Je bent nu in de Caviahemel,
daar kan je spelen als een echte vlegel.

Freek, je blijft voor altijd in onze gedachten
en ik weet dat je op ons zult wachten
want ooit zijn we weer allemaal samen
zoals we ooit tot een happy family kwamen!

Lieve Freek, we missen je zo!

Dikke knuffel,

Pientje (Aline) en Steven

 Dorien over haar cavia:

In memoriam: Bieke x-1-1999 - 25-5-2005


Liefste Bieke,

Vandaag ben je voorgoed vertrokken. Je was als een kind voor me. We voelden elkaar heel sterk aan.
Ik kocht je toen je 4 weken oud was. Je had duidelijk behoefte aan een moeder, want je hechtte je heel vlug aan me.

Ik heb je zien opgroeien tot een mooie, vrolijke, slimme cavia. Je hebt me zes jaar van mijn leven gezelschap gehouden. We waren dol op elkaar. Je bent een echte wondercavia geweest, want je ging niet dood
toen de ziekte je in de greep hield.

Men zei dat je een vechter was, net als je baasje. We leken inderdaad op elkaar: zwart haar, sterke wil, vurig karakter...  Ik troostte je als je je pijn had gedaan, jij troostte mij als ik verdrietig was. Je protesteerde niet als mijn tranen op jouw pels vielen. We hebben heel wat samen meegemaakt.

Je hebt een mooi en lang leven gehad, maar toch zal mijn leven niet meer hetzelfde zijn zonder jou.
Ik hield erg veel van je.

Liefste Bieke, ik zal je heel erg missen!

Je baasje, Dorien XXX