Terug naar Caviahemel - overzicht

  
Ellen over haar cavia

Lieve Dame (Gloria III), we zullen je ontzettend missen!
Je was een enorme doorzetter en stal ieders hart.

Zeven jaar lang hebben we van je mogen genieten. Je was zo lief!

Ellen, Viv en Djemmie.

 
Brigitte over haar cavia's:

Twee zusjes (?) geboren rond 01-01-1999 (echt waar, want met Valentijnsdag waren ze zes weken), gekregen van mijn toenmalige vriendje omdat hij mijn gezeur en oneindige geklets over cavia's zat was. Wat was het een verrassing om die twee bolletjes in een kooitje te vinden!
Bijna vijf jaar ging het goed; op 8 december 2003 ontdekte ik vergrote lymfekliertjes bij Bobby, ze zaten echt overal! De DA zei dat het niet goed was; alhoewel het goedaardig was zouden de kliertjes uiteindelijk in de weg gaan zitten. Dat gebeurde begin maart 2004, toen zijn we begonnen met de prednison. Na een maand elke dag prednison, is Bobje op 6 april 2005 naar de caviahemel gegaan, omdat ze niet meer gelukkig was. Het ging gewoon niet meer...
  
Met Plukje ging het eerst nog goed, maar omdat alleen ook maar alleen is, hebben we er Kobus (gecastreerde beer) bij gekocht op koninginnedag 2004. Die was ondertussen al twee-eneenhalf en had al een hoop meegemaakt in zijn leventje: hij was heel erg schuw. Gelukkig leerde Plukje hem dat mensen helemaal niet eng hoeven te zijn, het werd een echt stelletje. Een dik jaar mochten ze samen zijn, toen heb ik Plukje op 30 juni 2005 's ochtends gevonden in haar kooi.
Zoals ze erbij lag, moet ze in haar slaap overleden zijn, echt heel rustig. En eigenwijs dat ze was, had mevrouw met haar kont de uitgang van het huisje geblokkeerd, waardoor Ko er niet meer uit kon!
  
Aangezien Kobus zonder Plukje nauwelijks adem durfde te halen, hebben we zijn leventje maar snel verrijkt met Miss-T, een dametje van drie jaar oud die heel erg tam is. Dat gaat tot nu toe (één dag!) erg goed en ik hoop dat ze samen oud mogen worden, net zoals Pluk en Bobby dat hebben gekund.
  
Plukje en Bobje, ik zal jullie echt nooit vergeten. De heerlijke tijden en gelukkige momenten die we samen hebben gekend zullen voor altijd in mijn geheugen gegrifd staan. Jullie zijn mijn allerliefste, allermooiste, allerbeste, allerknuffeligste zwarte en bruine dikkertjes geweest die ik ooit gehad heb. Hopelijk hebben jullie elkaar in de caviahemel weer teruggevonden. Jullie mogen dan helaas niet meer lijfelijk bij me zijn, maar jullie zullen altijd in mijn hart zijn, want ik vergeet jullie echt nooit. Ik hou van jullie, dikkertjes, voor altijd. En van alletwee natuurlijk evenveel.
  
Een hele dikke knuffel en zoen van mij.

 
Carlien over haar cavia:

Vandaag is mijn supersuperlieve cavia Quinnee overleden.. :'(
Het ging al een paar daagjes niet zo goed met hem, hij wilde niet meer eten en sliep alleen nog maar.
Hij was op...Quinnee was ook al 7,5 jaar oud, stokoud dus..
Hij heeft zoveel meegemaakt, we kregen hem toen ik in groep 7 zat, hij heeft mijn hele leven bij de Mavo
mee gemaakt en mijn opleiding tot schoonheidsspecialiste.
Vooral het laatste jaar heb ik heel erg veel steun gehad aan Quinnee, toen mijn relatie niet meer zo goed liep.
Hij was er altijd voor me, gezellig knuffelen als ik me alleen voelde, lekker spelen in het gras.
Vanochtend is hij naar de hemel gegaan, ik hoop dat mijn opa's en oma's een mooi hokje voor hem hebben gemaakt
en dat ze goed voor hem zorgen, maar dat zal wel goed komen denk ik..
Ik wil hierbij nog een ding zeggen tegen mijn lieve Quinnee,

Lieve lieve lieve schat,

Ik hou ontzettend veel van je en ik zal je nooit echt nooit vergeten en hoe lief je voor me bent geweest.
Je was echt onze grote vriend!
Je blijft altijd in ons hart!Heel erg bedankt voor al je liefde!

We zullen je nooit vergeten!

Dag klein dropje...

Hele dikke kus van Mams, Paps, Niek en Carlien

Louise over haar cavia:

Ik wil graag een plaatsje voor mijn lieve cavia Nose in de caviahemel, ik heb helaas maar zes dagen van haar mogen genieten. Ik hoop dat ze boven veel vriendjes heeft en weer gelukkig is. Ik weet echt niet waarom je zo snel weg van ons en je zus moest gaan, ik mis je en hoop dat je boven een hele hoop vriendjes hebt en daar weer gelukkig wordt.

Je was een doerak toen je hier kwam, wou alleen maar in je kooi en later ook op schoot, ik was verzot op je!!!
Op de avond dat je overleed had ik je vast en deed je heel raar. Ik raakte in paniek en mijn broertje belde verschillende dierenartsen; iedereen zei weer iets anders. Als al die mensen nou eens goed zouden afspreken hoe of wat, dan was je er misschien nog geweest, maar volgens mij had je pijn je wilde namelijk ook niet meer opgepakt worden.

Wij hopen dat je daar zacht mag rusten en veel nieuwe vriendjes heb gekregen.

Rust zacht lieve Nose.

Je blijft in onze gedachten.

Je Baasjes en zusje Bailey

Patricia over haar cavia:
Ik wil bij deze even vertellen dat ik op het grote moment wacht dat Bliksem naar huis mag. Gisteren heb ik haar af geleverd bij de dierenarts; toen ging alles nog goed maar toen ik vanmorgen weer belde hoorde ik dat ze niet wou eten en het einde van de dag misschien niet haalde.
Mijn andere cavia Speedy is echt op zoek naar haar, ze is tot nu toe haar speelkameraadje kwijt. Ik mis Bliksem heel erg. Ik mis nu het gepiep als ik 's morgens naar beneden kom. Speedy zit rustig in een hoekje te wachten op haar speelkameraadje Bliksem.
Groetjes,
Patricia en Martin
(Helaas kan ik geen foto toevoegen.)

Dana over haar cavia:

Dit is mijn lieve cavia Twikky.
Hij had ook een tweelingbroer. Die leeft nog.
Hij was heel lief en actief. Hij hield wel van geaaid worden maar dan
alleen als ik het deed want, als anderen hem gingen aaien ging hij altijd te krabben en te bijten.
Hij was bijna zes jaar. Zijn tweelingbroer heet Max.
Sinds Twikky overleden is, is Max heel stil geworden. Ik weet zeker dat hij hem mist.
Ze hadden nooit ruzie.
Max heeft nu een heel jong nieuw vriendje. Hij heet Caramel. Die heb ik gekregen
voor mijn verjaardag. Twikky is overleden op vrijdag 19 augustus.

Groetjes van Twikky en zijn baasje Dana!

Robin over de cavia's van Danah en Thom:

Siesie was een lieve cavia van mijn zusje Danah. Ik had haar zwanger in een ren gevangen, toen mocht ze haar hebben. Siesie kreeg drie jonkies: Sanne, Neusie en Joepie. Alleen Neusie mocht blijven.
Siesie we zullen je niet vergeten.
Jopie was een langharige cavia die maar 2 jaar is geworden; gestorven door voedselvergiftiging.
Hij heeft nu een zoontje, omdat hij Neusie gedekt had nog voor zijn dood. Salto mocht blijven, Dinkie, Rikkie en Herry moesten weg. Jopie en Siesie liggen naast elkaar begraven; we zullen jullie nooit vergeten.
Liesje was een jonkie van twee dagen oud; ze was heel zwak, maar leek heel erg op haar moeder Sarah. We hielden haar warm met onze handen en hooi.
Deze cavia's zijn al een tijd geleden overleden, eerst Liesje in februari, Siesie in juni en Jopie twee uur na Siesie.

IK ZAL JULLIE MISSEN, OOK THOM EN DANAH.

P.S. ik doe dit voor Thom en Danah,

Robin.
(Geen foto's helaas, willen jullie er drie engeltjescavia's neerzetten?)

Edwin en Henriët over hun cavia:
 







Dit is onze Roepie.

Alhoewel Roepie niet meer bij ons is, heeft ie voor altijd een plekje in ons hart.

Hij was altijd in voor een potje knuffelen waarbij hij languit op je borst ging liggen terwijl hij aan je kin sabbelde.

Als we thuis kwamen van ons werk, wist Roepie drommels goed dat-ie een lekkere snack kreeg in de vorm van een
stukje witlof of paprika. Dan knaagde hij net zo lang aan zijn kooi tot je met het lekkers op de proppen kwam.
Een gemis... Roepie is bijna 5 jaar geworden!

Edwin en Henriët Schoonbeek

Rein over zijn cavia:

Scampi was nog maar twee maand oud toen hij zijn laatste adem uitblies.
Hij is gestorven op 14 mei 2005 om 1 uur 30.
Het deed me  verschrikkelijk pijn om hem te zien afzien.
Hij huilde...
Ik kreeg tranen in de ogen.
Afscheid van een goede, jonge vriend doet zeer, echt zeer.
Voor zijn vriendje cavia Chiko zal het ook anders zijn.
Cavia Chiko woont nu met cavia Rolf samen.
Maar weet Scampi dat jij altijd dicht bij ons zult blijven.
Al ben je al zo ver.

YOU ARE MY FRIEND 4EVER !!!!
XXX

Baasje Rein

Silva over haar cavia:

Op zondag, 18 augustus zag ik plotseling dat mijn cavia zeugje Amiga erg hard aan het ademen was en niet at of dronk, en alleen maar in een hoekje zat. Ik schrok ontzettend, en ook al was het dan zondag 22:00, we belden de
dierenarts. Hij zei dat het vast een of andere buikpijn was, en dat als het de volgende dag  niet beter was, we naar hem toe moesten komen. De volgende dag was het dus niet beter geworden, en wij gingen naar de dierenarts. Ze onderzocht haar, en ze had dus, waar ik eigenlijk al bang voor was, longontsteking. En niet zo'n beetje ook! Ze kreeg direct drie prikken: antibioticum, pijnstiller en een prik zodat ze makkelijker zou ademen. We moesten haar dwangvoeren met een pipetje en tweemaal per dag antibioticum geven en dan vrijdag weer terug komen als het niet goed, of hetzelfde ging, of maandag als het wel goed ging.

De hele week voerden we haar, ook s'nachts om de twee uur. Ik vond het echt heel bijzonder dat ze het zolang bleef volhouden, maar er was jammer genoeg niks vooruit gegaan, maar ook niks achteruit.
Vrijdag zijn we terug gegaan, en we mochten meer antibiotica geven en dinsdag weer terug komen. Ook hier hadden we geen vooruitgang gezien, ze bleef hard ademen, en niet eten. Dinsdag werd het eigenlijk wel erger. Ze
werd veel slapper en lag languit in de kooi. We zijn dus weer terug gegaan naar de dierenarts. Hij zei dat de longontsteking weg was gegaan! Dat was dus gelukt, maar er was nog iets gebeurd. Ze was haar eigen vetten gaan
gebruiken om energie te krijgen, en telkens als ze dat deed ging het ophopen op haar lever. Het zag er dus heel slecht uit. We hadden een keuze, we konden haar laten inslapen, of aan de dierenarts meegeven en hij zou haar dan aan een infuus leggen en in een couveuse doen, want ze was namelijk ook onderkoeld geraakt. Er was dan nog een klein kansje dat ze het zou redden.

Omdat ze nog heel erg jong was, elf maanden, en onzettend sterk, hebben we voor dat laatste gekozen. Voordat ik naar huis ging heb ik nog afscheid genomen, want ik wist niet of dit laatste keer was dat ik haar levend zag, of dat ik haar nog heel lang levend zou zien. En het was de laatste keer. Twee minuten nadat ik thuis was, werd er gebeld en vertelde de dierenarts dat ze vlak nadat ik was weggegaan en afscheid genomen had was overleden.

Amiga was zo'n sterke cavia; ze liet zich door niemand op haar kop zitten, door haar vriendinnetje niet, door mij niet en door alle andere dingen die ze heeft meegemaakt niet. Het was een cavia die overal de baas over was. Ook over mij. Al die tijd dat ze ziek was keek ze helder uit haar oogjes en glansde haar vacht zoals altijd. Ze vocht er tegen, en was niet van plan het op te geven. Jammer genoeg kon ze hier niet tegenop. Het was een cavia die best humeurig kon zijn, maar toch heeft ze het naar haar zin gehad in haar korte leventje.

Inmiddels heb ik een nieuwe cavia gekocht, Amor, absoluut NIET om Amiga te vervangen!! Maar gewoon zodat mijn andere cavia Chica weer gezeldschap heeft. Ik hoop dat Amor & Chica nog een lang leven leven, zonder ziektes en pijn.

Dag lieve Amiga, rust zacht, ik zal je nooit vergeten.

Silva