Terug naar Caviahemel - overzicht

Debbie over haar cavia:



Op 21 september 2005 stierf mijn favoriete cavia, Bartje. Ik had al een dag  of drie de indruk dat hij zwaar ademde, meer dan anders. Hij had zowiezo al last van een lichte astma, maar deze keer zag ik dat er meer aan de hand was. We gingen naar de dierenarts en deze stelde vast dat hij een ontsteking had aan de luchtwegen. Maar aangezien hij geen gewicht verloren had, dacht ze wel dat hij zou overleven. Hij leek niet zwak te zijn, alleen wou hij niet meer eten. Zelfs zijn favoriete hapje, een komkommer, liet hij liggen. Toen ik ging gaan slapen besloot m'n moeder toch nog even op te blijven om hem in het oog te houden. Hoewel de dierenarts had gezegd dat hij voor de rest nog goed was, ging hij toch vaak terug achteruit. Om 00:00 uur stierf hij in de armen van mijn moeder....

 Bartje was vijf jaar oud en was een heel lief caviaatje. Hij kende zijn naam, hield van zijn komkommer en stond graag op de foto. Telkens je naar hem keek leek het alsof hij naar jou lachte met zijn fonkelende oogjes. Opvallend is dat hij, op de avond van zijn dood, toch nog de moed heeft genomen om toch een paar hapjes van zijn komkommer te nemen, hij kon het niet laten. Ook heeft hij nog even geposeerd voor de foto...

We zullen hem nooit vergeten en hopen dat hij het goed heeft daarboven en daar al zijn vrienden terugziet. We denken aan jou, Kiekientje, Frouwke, Tbaaske en je allerbeste vriendje uit de caviawereld Jimka.

 Kusje,

Debbie

 
Sylvia over haar cavia's:

Dit waren mijn cavia's: Knabbeltje (de bruine,gladde) en Babbeltje (degene met wilde haren en verschillende kleuren). Ik vind het wel moeilijk om 'waren' te zeggen. Voor mij zijn het nog steeds mijn cavia's. Ik heb Knabbeltje gekocht toen hij nog heel klein was. En ik heb een kennis, die een vrouwelijke cavia heeft. Zij wilden kinderen en daaruit is Babbeltje ontstaan. Ik zag Knabbeltje als mijn eigen cavia. Babbeltje meer als degene van mijn moeder. Ik leek ook een beetje op Knabbeltje. We zijn allebei heel rustig en ik had gewoon het gevoel alsof het klikte. Ik had ook het gevoel alsof hij me begreep in moeilijke tijden. Hij is ook heel onverwachts overleden. Zomaar op een avond. Babbeltje is langzaam gestorven. Hij at niet meer. Wat bleek: Zijn tanden bewogen met eten dus dat deed pijn. Ik heb ze begraven in de tuin. Ik heb voor allebei een soort verhaaltje geschreven:

Lieve Knabblie,
Waarom ging je zomaar ineens dood?
Ik heb niet goed afscheid van je genomen.
Het spijt me. Ik zal je zo erg missen.
Gelukkig kan ik je nog bezoeken als je op het tuintje begraven ligt.
Zul je nog wel eens aan me denken?
Doei lieve schat!



Lieve Babblie,
Waarom ben je dood?
Het zat er al een beetje aan te komen maar toch...
Je moest gewoon eten.
We begraven je naast je papa. Dus dan kan ik je ook nog opzoeken.
Zul je nog wel eens aan me denken?
Doei lieve schat!

Knabbeltje is 1 december 2004 overleden en Babbeltje 4 maart 2005. Ik mis ze heel nerg en houd nog ontzettend veel van ze. Ik heb nu een nieuwe cavia en van haar houd ik ook heel veel.

Dikke Kus,

Sylvia

Claudia over haar cavia's:



Browney,

Je was mijn tweede cavia en meteen ook mijn allerliefste van allemaal. Ik mocht je uitzoeken bij een aardige fokker. Je had een glanzend velletje, mooi crême met zwart en meteen toen ik je zag wist ik dat ik je mee naar huis zou nemen. Dus toen betaald, bedankt en weg was ik met jou naar huis. Daar aangekomen heb je de eerste tijd nog even alleen gezeten naast de anderen zodat je alvast wat kon wennen en we ook zeker wisten dat je kerngezond was, dat was ook zo. En toen mocht je bij de anderen. Tot mijn schrik werd je eerst afgestoten door de moeder met haar al wat oudere kroost die uiteindelijk verkocht zouden worden. Na een dagje zag ik je niet meer alleen maar kwam er een ander kleintje steeds bij je zitten, Ratchu hebben we haar genoemd en ze was je beste vriendin, totdat ze jammer genoeg stierf. Aan Lizzy had je daarna je beste vriendin. Na heel wat jaren, in de zomer, kwam er een groot buitenhok, samen met mijn broertje en vader gemaakt. Toen kwamen er nog drie andere caafjes bij! Je kon je lol niet op en je hebt ruim drie jaartjes samen gespeeld, gegeten, gedronken en geslapen in dat droomhuisje. Maar twee weekjes geleden vonden we je zonder enig teken van leven.
Rust zacht lieverd van me, ik zal je echt nooit vergeten. Hoe je luid piepte als je de voerbak hoorde of heel zachtjes tegen me 'praatte' als ik je knuffelde, het zal nooit meer zo zijn als toen.

Veel liefs,

je baasje.



Lizzy,

Toen Ratchu stierf, was Browney alleen en gingen we op zoek naar een nieuw maatje. Mijn broertje mocht deze uitzoeken en ik hoopte maar dat hij een mooie bonte zou kiezen, met drie kleuren moest ze worden. Maar toen zagen we een sneeuwwitte met rode oogjes in een kooitje zitten! Met rode oogjes en een eigenwijs kopje. Je keek alsof je al wist dat we je naar huis zouden nemen, en ik en ook m'n broertje waren verkocht. Je kon het thuis al meteen goed vinden met Browny en ook met de andere drie vlegels. Je hebt een fijn leven gehad maar niet voor lang, want ook jou vonden we na twee weken in je huisje, maar zonder die eigenwijze blik in je ogen. Jij mooie witte cavia van me, ik zal jou ook nooit vergeten!
Rust zacht.

Veel liefs,

je baasje

Roza en Mustafa over cavia Punky:

Punky is op 18 januari 2006 gestorven, hij is bijna zes worden. Punky was de allerliefste cavia van de hele wereld. Hij was altijd supervrolijk. Als je aan kwam lopen, hoorde je hem al piepen van blijdschap. Hij had twee lieve baasjes, Adinda en Saphira. en als zij op vakantie gingen, logeerde hij bij oma. Hij heeft een heeeel goed leventje gehad met twee van de beste baasjes ooit.

Punky we denken nog steeds aan je!

Kusjes: Adinda, Saphira, oma, mama, pap, opa, Roza, Helin
en je beste maatjes Goofy & Musty.

Raymond over zijn cavia:

Dit is ter nagedachtenis aan Snuifje. De liefste cavia van de wereld. Ik kreeg Snuifje op een warme zomeravond (mijn verjaardag). Dit was op 5 augustus 2002. Ik heb al meerdere cavia's gehad en die hebben ook allemaal een plekje in de caviahemel. Ik hoop dat ze daar gelukkig zijn.
Snuifje mocht altijd vrij rondlopen door het huis en was altijd heel vrolijk en blij. Iedere keer als je naar hem keek leek het net of hij zijn tanden ontblootte om je even te begroeten met een warme glimlach. Nu zijn mijn ouders gescheiden en mijn moeder houdt wel van een drankje. Op een dag wilde ze het water gaan verversen van Snuifje terwijl ze dronken was. Ze heeft Snuifje whisky ingeschonken. Ik denk dat Snuifje het eerst wel lekker vond want hij had alles opgedronken.
Toen ik een keer thuiskwam van school zag ik Snuifje liggen in z'n kooi, maar die warme glimlach was er niet meer. Ik keek diep in zijn mooie donkere oogjes en besefte toen dat Snuifje een geweldig leven had gehad. Ik zag al onze momenten voor mijn ogen voorbij flitsen. Ik moest huilen en gaf Snuifje nog een laatste kus. Ik moest hem van mam daarna cremeren en we hebben z'n as in de rivier uitgestrooid.
Snuifje, ik hou van je en ik hoop dat je het goed hebt in de hemel.

RIP Snuifje 14 juni 2002 - 23 december 2005

Co over zijn cavia:

Maandag 20 februari 2006 omstreeks 15:00 uur, is mijn lieve cavia PIGGELIEN onverwachts ingeslapen en naar de caviahemel gegaan. Ze is helaas niet zo oud geworden. Piggelien werd op 13 december 2004 geboren. Ik heb haar diezelfde middag nog begraven. Een foto van Piggelien toen ze nog hier op aarde was.

Esther over haar cavia:

 Dit is mijn cavia Speedy, een vrouwtje en ze is overleden aan een ziekte, alleen wij weten niet wat maar we weten wel dat hij zieker is dan dat de dierenarts zei. ik hoop dat hij nu een mooi leven leidt en blij is dat hij van zijn pijn af is.

Lianne over haar cavia:

Knuffel was een schat van een cavia.
Ik mis hem nog steeds.
Hij was heel ziek en ze konden niks meer voor hem doen.
Hij was dol op witlof en wortels.
Knuffel is geboren op 27.12.1999 en overleden op 18.02.2004.

Kim over haar cavia:

Mijn lieverd is gestorven. Ik mis haar enorm. Haar naam was Muskie. Ze was altijd blij mij te zien en ik was altijd blij haar te zien. Ze was heel lang bij me, ze is negen jaar geworden, bijna tien.
Ik wil haar terug bij me maar door dat gedicht besef ik dat ze bij me is maar dat ik haar alleen niet kan zien.
Ik zou er echt bijna alles voor doen haar nog vast te houden maar... dat kan niet meer. Ik heb ruim een half jaar om haar gerouwd, want ze was mijn beste maatje. Ze was er altijd als ik verdrietig was. Maar ik hoop dat ze het fijn heeft daarboven.
Muskie rust in vrede. Houd nog steeds van je, heel erg. Helaas heb ik geen foto van haar maar ik kan haar wel beschrijven: ze was helemaal wit, met de mooiste ogen die ik ooit had gezien: de kleur was echt pikzwart, en ze had een kruintje.

Kim

Monika over haar cavia:

In september 2003 kwam Kippie bij ons wonen. We hadden al een zeugje, Charlotte, en we wilden graag een vriendinnetje voor haar. We zagen een mooi Engels gekruind zeugje in de dierenwinkel en we waren helemaal verkocht. Helaas overleed Charlotte heel snel en kwam er een konijnenvriendje voor Kippie: Tijs.
Dat ging een tijdje goed, totdat Tijs een beetje drukker werd en daarom hebben we Joy voor Kippie gekocht. Dit ging heel er goed.
In het begin was Kippie een beetje schuw, maar na een tijdje trok ze helemaal bij en stond ze vaak tegen me te whiepen en als ze bij mij op schoot zat vertelde ze hele verhalen tegen me.
Een week voor ze stierf merkte ik dat ze slecht at en niet meer zo actief was, we gingen met haar naar de dierenarts, maar toen begon ze weer te eten.
Op 30 december merkte ik weer dat het mis was, we zijn weer naar de dierenarts geweest en die was er niet gerust op. Haar buikje was erg leeg, we krijgen medicijnen en dwangvoeding mee. Een uurtje later is ze huis overleden.

Dag lieve meid, we gaan je heel erg missen!