Terug naar Caviahemel - overzicht

Stefanie over haar cavia:

Al een aantal jaartjes hadden we een scheet van een konijn, waar we erg veel plezier aan beleefden. Maar hoe vaker ik in de dierenspeciaalzaak kwam, hoe meer ik begon te denken over een maatje voor Skip; een vriendje waar ze lekker mee kon spelen, knuffelen etc. Al begin 2003 viel mijn blik op een volwassen Sheltie-cavia, een mooie gitzwarte, die daar maar alleen in z'n hokkie zat. Die zou ook wel behoefte hebben aan gezelschap... Toen begon ik bij m'n vriend al te zeuren; "Ik heb zo'n leuk vriendje voor Skip gezien...! Aaaah, toe nou!" Zijn reactie: "Nee, we hebben al genoeg beesten! (Hond, konijn en 3 vissen, red.)
En ik maar blijven zeuren en iedere keer weer kijken of 'mijn' cavia er nog zat. Uiteraard bleef hij daar maar in de dierenwinkel, want veel mensen kopen natuurlijk liever een lief klein schattig baby-caviaatje... En juist daarom groeide mijn liefde voor die zwarte langhaar meer en meer...

Na een hoop gezanik en gezever, en na mijn lief bestookt te hebben met briefjes, mailtjes en andere smeekbedes, reden we op de eerste zaterdag in juli 2003 dan toch naar de winkel om Skip's vriendje op te halen. Ik had al vaak aan Thieu gevraagd of ie bij ons wilde komen wonen, en nu mocht ik 'm dan eindelijk meenemen! Na een half jaar zeuren... Vanaf het allereerste moment dat Skip en Thieu elkaar ontmoetten, was het liefde op het eerste gezicht! Wat een heerlijk stel samen! En ze bleven maar vrijen en knuffelen en Thieu heeft zelfs een keer geprobeerd om Skip het hof te maken! Na een flinke maaltijd lagen ze dan altijd voldaan tegen, op, of naast elkaar in te dutten.
Op een zondag in januari 2004 merkten we ineens dat Thieuke de hele dag nog niks had gegeten of gedronken. Zelfs z'n appeltjes of andere lekkertjes hoefde hij niet meer. Dat was voor mij reden genoeg om naar de dierenarts te gaan, want ik had al gelezen dat een zieke cavia weinig overlevingsdrang heeft. De arts heeft hem helemaal nagekeken, maar kon niets vinden. Nadat Thieu een vitamine-shot had gekregen en we weer thuis waren, ging het eigenlijk alleen maar bergafwaarts; toen ben ik overgegaan op dwangvoeding. Dat leek in eerste instantie goed te gaan; ik was al blij dat hij het doorslikte! Maar toen we die woensdagochtend beneden kwamen, was ons menneke toch stiekum in slaap gesukkeld... en Skip zat er maar een beetje verdrietig naar te kijken... Nooit geweten dat je om een cavia ook zoveel verdriet kon hebben! Waar ik vooral boos om was, was het feit dat A. we hem sowieso maar een half jaartje hebben gehad, en B. hij al 9 maanden was toen we hem kregen; hij heeft dus langer in de dierenwinkel gezeten dan bij z'n vriendinnetje, waar hij zoveel van hield...
Ik vind het nog steeds erg jammer dat we maar zo kort van Thieu mochten genieten; hij was zo mooi en lief!!! Na een paar hartverscheurende dagen tegen een verdrietig konijn aan te hebben gekeken, zijn we naar de dierenwinkel gereden om een waardig opvolger voor Thieu te zoeken. Nu woont Ozzy alweer een paar weekjes bij ons. Ozzy is pas van 29-11, dus hij moet nog veel leren, maar ook hij viel vanaf dag 1 voor de charmes van Skip, en dat was gelukkig wederzijds. Ik hoop dat Thieuke van bovenaf ziet hoe fijn ze het met elkaar hebben.

Dag lief Thieuke! Kusjes van Steeffie en SkipXXX


(Dit is niet Thieu, maar een cavia die erg veel op hem lijkt.)

San over haar cavia Turbo:

Turbo, 12 feb 2003 ~ 21 januari 2004
 
Dag wereld,
Dag zonneke,
Dag lekker gras in de tuin,
Dag lieve mensen allemaal,
Dag lieve cavia broertjes en zusjes,
Ik moet nu dodo gaan doen, want morgen vertrek
ik op reis, ver ver weg.
 
Slaapwel mijne lieve jongen, mijn kleine kapoen,
Ik mis je verschrikkelijk, maar ik weet zeker dat we
elkaar terug gaan zien.
Ik weet nog niet waar en wanneer, maar ik weet
dat jij daar op mij zal wachten.

San

Nina over de cavia van haar zusje Helene:

Het was de eerste keer dat wij cavia's kochten; 1 bruin witte borstel, Schatje en 1 zwart/witte borstel, Vlek. Schatje en Vlek werden ongeveer in 1998 geboren. Schatje (de mijne) was een druk type, Vlek heel rustig. Eerst dachten we dat Schatje alleen een beetje bazig deed, maar helaas, dat werd het einde. Schatje liet Vlek niet eten en drinken en dat had ik te laat in de gaten. Mijn zusje is zelfs in 2003 nog boos. Toen wij in 1999 op vakantie gingen en de cavia's gingen logeren, ging Vlek dood. Ze hebben haar daar begraven. Schatje heeft het daarna heel fijn gehad, maar uiteindelijk besloten we weer nieuwe erbij te doen. (Ook een beetje omdat als Schatje dood mocht gaan, het niet helemaal afgelopen was). Lente 2003 kwamen Lava, een pikzwarte borstel (van m'n zusje) en Didi, een donkerbruine gladhaar met een 'onbekend' lichtbruin patroon op zijn schouders. Didi en Lava hadden het al gelijk de eerste avond naar hun zin en zochten warmte en gezelligheid bij Schatje. Schatje is eigenlijk een beetje te dik, maar door Lava en Didi, die heeeel sportief zijn, gaat het ok.

Het spijt me Helene, kus van je grote zus Nina

(Op Nina's verzoek staan de plaatjes erbij.) 

Jinke over haar cavia Snoepie:

Mijn cavia Snoepie is laatst overleden en ik mis hem heel erg. Hij zat samen met zijn broertje in het hok, maar zijn broertje is nu heel bang geworden omdat zijn fijne vriendje en broertje er niet meer is. Wij missen hem heel erg.
Ik weet helaas niet waaraan Snoepie is overleden, maar het kwam zo: ik zou op bed gaan en toen hoorde ik Kissy heel hard piepen (ze stonden op mijn slaapkamer) ik ging dus snel naar mijn slaapkamer en toen zag ik Snoepie in een hoekje van de kooi helemaal schokken en heel snel ademen en je hoorde dat het zeer deed. Ik vond het heel erg. Ik heb ook de hele tijd bij hem gezeten en toen kwam mijn moeder thuis en ik rende snel naar beneden om het tegen mijn moeder te zeggen.
Mijn moeder rende mee naar boven en zei: "Ik weet ook niet wat het is, maar het beste is als je nu maar gewoon gaat slapen en dan zien we morgen wel." Dus ik zette Snoepie op een andere kamer anders zou ik erbij blijven zitten en ik kon ook moeilijk in slaap komen maar uiteindelijk toch gelukt. Ik kwam de volgende morgen naar de kamer waar Kissy en Snoepie nu stonden en toen kreeg ik een enorme schok en ik moest meteen huilen en waarom? Nou, Snoepie lag daar dood en Kissy wist niet wat ie moest doen; hij rende piepend heen en weer en telkens liep ie weer naar Snoepie toe en maar likken maar, ja, het hielp allemaal niks: Snoepie was dood. Ik heb Snoepie nu bij ons in de achtertuin neergelegd met wat hooi en stro. Ik heb er ook een paar brokjes voer neergelegd en toen begraven. Kissy was de dagen er na heel onrustig. Hij stond wel al weer op mijn kamer maar hij miste Snoepie ook, dat kon je makelijk zien. Maar, ja, hij is er nu wel overheen, geloof ik, maar soms als ik er niet ben, dan piept ie naar Snoepie in de hoop dat Snoepie antwoord geeft (dat Kissy piept heb ik van mijn broer gehoord). Ik mis Snoepie maar het leven gaat verder.
Snoepie wij,  Kissy je broertje en vriendje en ik Jinke je bazinnetje, wij zullen je nooit vergeten en je moet weten dat wij altijd van je blijven houden en dat  wij aan jou denken.

–xxx-jes Jinke en Kissy 

Anneke over haar cavia Nibbit:

Ik heb een hele lieve cavia!!! Hij is bij ons thuis geboren, maar niet dood. Omdat het een mannetje was moest hij weg en nu is hij voor mijn gevoel 'dood'.

Ik mis je NIBBIT!!!!!!
Veel liefs en een goed huisje van Anneke

Simone over haar cavia Wesley:

Dit is Wesley, hij is op 4 oktober 2003, dierendag, overleden aan een scheurtje in zijn lever. Wij hebben het 5 jaar heel fijn gehad samen, hij was een erg lieve cavia die erg van knuffelen hield. Ook bleef hij tot zijn laatste dag heel speels. Hij stierf  binnen een paar uur heel onverwacht dus dat was behoorlijk schrikken. Een paar zinnen kunnen eigenlijk niet zeggen hoeveel ik van hem hield en hem mis. Hij was mijn enige huisgenootje dus het is erg leeg zonder hem. Hij was meer voor mij dan zomaar een cavia, hij was een heel lief vriendje. Maar ik weet dat het goed met hem gaat bij de regenboogbrug.

Lieve Wesley,
je zult altijd een grote plek in mijn hart houden.
Simone

Lisan over de cavia van haar zus:

Hoi... Mijn zus heeft  vroeger ook een cavia gehad: Snibbel. We hielden heel veel van hem. Helaas is hij een jaar geleden gestorven aan schurft. We missen hem vet erg... En ik vind dat hij zeker wel een plaatsje in de cavia hemel heeft verdient!

Groetjes, Lisan

Merel over de cavia van haar broer:

Mijn cavia heette Jopie Johannes Karel Willem Hendrik de Cavia  en hij was van mijn broer, die heeft ook de naam bedacht. Jopie heeft een vitamine C tekort opgelopen en daardoor is hij dood gegaan. We hadden wel vitamine C in zijn drinken gedaan. Jopie is het voerbakje op mijn kamer doodgegaan maar we hebben nu gelukkig nog zes andere cavia's.

(Merel vroeg of ik er een caviaplaatje bij wilde zetten.)

Tineke over haar cavia's:

Beste cavia liefhebbers,

Ik zag op uw site dat de oudste cavia 14 jaar was, maar nou wil ik u vertellen dat mijn cavia 12 jaar is geworden,ze heet Sanny en is pas overleden.

Ik mis haar heel erg, en ook haar kindje dat 8 jaar was toen ze overleed. De exacte datum weet ik niet meer; ze waren heel gezond en ineens waren ze binnen 2 dagen dood.

Tineke

Martine over haar cavia's:

Dit zijn Flappie (links) en Spruitje (rechts). Ze zijn in augustus 1997 geboren, en ze waren heel lief. Mijn cavia Flappie kon zelfs kusjes geven en ze liepen iedere zomer in de tuin. Spruitje is overleden aan een blaasontsteking, Ze begon opeens bloed te plassen. Ik ben toen op mijn verjaardag met Spruitje naar de dierenarts geweest. Het bleek dat Spruitje blaasontsteking had, en ze kreeg een middel daartegen. Flappie was al eerder naar de dierenarts geweest, zij had last van haar luchtpijp en ademde moeilijk, het was hele erge verkoudheid, daarom wil ik iedereen zeggen goed op te letten voor een verkoudheid bij een cavia.
Flappie had de luchtpijpverstopping overleefd, maar Spruitje helaas de blaasontsteking niet. Drie weken na de dood van Spruitje overleed Flappie ook , want ze at niet meer. Ze was 5 en heel haar leven bij Spruitje gebleven, maar de dood van Spruitje kon ze niet aan.
Meisjes, veel plezier in de caviahemel, en ik vergeet jullie nooit. Ik hou van jullie!
 Kusjes jullie baasje Martine

Diana over haar cavia’s:

Dit zijn Vrouwtje en Kuifie. Kuifje was op deze foto al ziek. We kregen hem toen hij ongeveer 9 weken oud was. Het was een echte kroelerd en als hij werd gemasseerd en geaaid maakte hij zich zo lang mogelijk. Na 3,5 jaar kregen we ook z'n zus, Vrouwtje. Ook een lieverd, maar ze lustte af en toe wel een vingertje! Vijf weken geleden bleek dat Kuif blaasstenen had.

Een week later bleek dat Vrouwtje ook blaasstenen had! Beide zijn geopereerd, maar ze wilden niet meer eten, dus hebben we beide gedwangvoederd.
25 September kwam ik thuis en lag Vrouwtje helemaal slap in haar huisje. Dood. We hebben haar bij Kuif gelegd zodat hij kon zien/ruiken dat z'n vrouwtje er niet meer was, daarna hebben we haar met veel verdriet begraven in de tuin onder de Hortensia. 

Kuif waren we nog steeds aan het dwangvoeren, maar hij ging toch steeds meer uit zichzelf eten. Gelukkig. Maar na het weekend ging het minder, at z'n paprika niet meer op en dook elke keer weer terug in z'n hooi. Dus toch maar weer begonnen met dwangvoederen, we snapten er niets van. Zou hij Vrouwtje missen? Uiteindelijk merkten we op dat het steeds moeilijker ging; hij kon het niet meer weggeslikt krijgen. Dit konden en mochten we hem niet meer aandoen.
1 Oktober hebben we besloten om Kuif in te laten slapen. Onbegrijpelijk dat we onze twee lieve schatten hebben verloren in nog geen week tijd. Ze zijn vijf jaar en negen maanden geworden. We missen ze enorm en het is stil in huis.

Jip over haar cavia:

Dit is Vlekkie. Hij is geboren op 21 september 1997. Ik heb hem gekregen toen ik 6 jaar werd. Nu ben ik 11. Hij is 6 jaar oud geworden en hij was SUPERlief.  In de zomer liep hij door de tuin en was de 'grasmaaier'. Hij is vlak voor de vakantie gestorven. We hebben hem in de tuin begraven en ik heb op een mooie steen zijn naam geschilderd. In de vakantie heb ik verlangd naar een nieuwe, maar ik miste vlekkie wel.