Terug naar Caviahemel - overzicht

Charlotte over haar cavia:

Dit was mijn lieve caviaatje Fluffy. Fluffy en haar zusje Floppy zijn de eerste cavia's die we gekocht hadden, Fluf was een Zilver-Agouti, en Flop een Goud-Agouti. Fluffytje was nogal een snoeper!!! Ze was daardoor ook redelijk dik. We ondervonden dat Fluf ziek was toen ze begon af te vallen met grote mate. We gingen naar de dierenarts en die bevestigde dan een tumor. Ja, inderdaad, een tumor in haar buikholte. Maar Flufje was negen maand!!!!!

Uiteindelijk viel ze om in haar kooi, maar ze was nog niet dood, dus pakte ik haar bij mij, 3 uur en 45 minuten lang, totdat ze uiteindelijk stierf in mijn armen op 13 juni om 22.30 uur.
Nu hebben we al een nieuw vriendje voor Floppy. Ze heet Duffy, ze is zwart met een crème plekje op haar hoofd, maar ze zal nooit Fluffy kunnen vervangen, dat weet Floppy ook...

Ik Mis Je , Mijn Lieveling!!!!!!

Debby, Emma en hun mama over Sandy en haar jongen:

Onze hele cavianestje is nu dood. Caviamoeder Sandy (11 maanden oud) heeft een week geleden 4 jonkies gekregen, precies op de 69 dag. De geboorte ging heel rustig en soepel. Het vierde en tevens laatst jong werd genegeerd en heb ik uit het vlies moeten halen en warm gewreven. Helaas, de moeder trok zich niets aan van dit jong en het overleed de dag erna.

Drie kleintjes bleven over (zie de foto). Op zich leek er niets aan de hand, alleen had ik het idee dat ze niet gevoed werden door de moeder. Op de vierde dag overleed er weer een jonkie. Ik ben met de twee laatste gauw naar de dierenarts geweest en kreeg krachtvoer voor hun. Eenmaal thuis bleek weer eentje overleden. De laatste leek het heel goed te doen. Maar op de negende dag had het niet veel zin in drinken of eten. De ademhaling geen heel moeizaam en
uiteindelijk overleed ook deze, in mijn hand.

Wij zijn er kapot van. Het was zo'n mooie bevalling. Zulke mooie en grappige kleintjes. Het liep allemaal zo vreselijk mis.......

Wij hebben moeder cavia Sandy maar weer gauw bij haar eigen cavia moeder Kappy gezet, zodat ze niet te eenzaam zou zijn nu haar kleintjes allemaal in de cavia hemel zijn.

Laatste groetjes van de verdrietige baasjes,
Debby en Emmy en hun mama

Jinke over haar cavia Fleur:

 Mijn cavia heet fleur en ik mis haar heel erg.  Ik heb haar gekregen in november en in mei was ze alweer dood. Ze was net één jaar. Toen ik haar gekregen had, had ze in de dierenwinkel al drie nestjes gehad terwijl ze toen nog maar acht maanden was. Blijkbaar was ze daar aan gestorven. Ik mis haar heel erg. Ik heb nu alweer twee nieuwe cavia's maar toch zijn zij niet hetzelfde als Fleur. Ik heb alleen geen foto van haar.

(Jinke verzocht mij er een caviahoofdje bij te zetten.) 

Desiree over haar cavia:

Op 11 april 2005 is mijn lieve schat Floortje overleden. Floortje was mijn eerste cavia. Toen ik haar 3,5 jaar geleden kreeg bleek ze ziek te zijn; ze had een nierontsteking en bleek verwaarloosd te zijn door haar vorige baasje. Door een antibioticakuur kwam ze er weer helemaal bovenop. In het begin was ze erg schuw maar dit verdween later en ze werd een echte knuffelkont. Als ik me niet goed voelde, nam ik Floortje altijd op schoot om met haar te knuffelen; ze wist me altijd te troosten met haar kusjes. Ze vond het heerlijk om dicht tegen me aan te liggen in mijn nek. Ongeveer een maand geleden vernam ik een hard bultje op haar wang; het bleek een abces te zijn en het werd verwijderd. Floortje leefde weer helemaal op en het leek de goede kant weer op te gaan.

Tot dat ze opeens sterk begon te vermageren, ze had veel tekenen van ouderdom, dus veel was er niet meer voor haar te doen. Het einde was in zicht. Vanochtend is ze overleden; gelukkig heeft ze geen pijn geleden en dat vind ik een fijne gedachte.

We hebben haar in de tuin begraven. Op haar grafje hebben we een Vergeet me nietje geplant.

Lieve Floortje, ik zal je nooit vergeten.

Veel liefs van je baasje Desiree
En je vriendinnetje Shelly

We zullen je missen.

Hannah over haar cavia:

Mijn cavia is vandaag overleden aan een tumor. Heel treurig natuurlijk. Hij was al een paar dagen ziek, maar we wisten niet dat hij een tumor had. Hij liep slap, maar hij at wel nog goed en poepen en plassen kon hij ook goed en piepen deed hij nog.
Mijn moeder en mijn twee zusjes zijn met hem naar de dierendoktor gegaan. Mijn ene zus had nog aan zijn poot gevoeld die al dagen dik was (trouwens ik was die dag bij iemand spelen), ik had dus geen afscheid kunnen nemen, maar ik vind het niet erg want ik heb de laatste twee jaar altijd van hem gehouden. Ik zeg wel tegen andere kinderen: 'Geniet van de dagen dat je je cavia nog ziet; hij kan er de volgende dag niet meer zijn'.
Onze cavia was heel lief en tam, maar we hadden te laat gezien dat Snoopy een tumor had.

P.S. Snoopy, ik zal je niet vegeten. Je krijgt een speciale plek in mijn hart die ik altijd bij me zal dragen.
Snoopy denk aan me in de dieren hemel
ik zal aan jou denken
groetjes en veeeeeeeeeeeeeeeeelllllllll liefs en kusjes...

Hannah
ik zal je nooit vergeten...



Lieve snoopy,

Ik weet dat je nu dood bent, maar ik zal je nooit vergeten.
Dat je altijd bij me bent voor altijd.

Kusje van Robin, je baasje.



Lieve Snoopy,
Ook ik zal je heel erg missen... vooral het gepiep als ik terugkwam van de kinderen naar school brengen.
Je wist dan dat je altijd een bakje met groenvoer kreeg.
Fit was een vast ritueel dat ik nu vreselijk zal missen.
Ik weet dat het het beste voor je is, dat je nu in de dierenhemel bent, maar het doet toch pijn.
Snoopy.... veel kusjes en knuffels....

Hannah, Robin, Betty (Luca is te verdrietig om iets te schrijven)

Mieke over haar cavia:

 Sinds vandaag (06-04-05) heeft mijn caafje mij verlaten. Hij was net vorige week donderdag gecastreerd en na een complicatie leek het er toch op dat-ie het ging redden.

Toch waren er kleine aanwijzingen die ik achteraf pas opmerk. Iedere dag bij de dierenarts langs geweest, het leek goed te gaan.

Maar vandaag, bij thuiskomt, vind ik hem... levenloos...

Mijn kleine Iggy piggy, ik ga jou zo missen!!!

Je bent en blijft mijn schat, mijn mupke...

Geboren in april 2004, was-ie nog net geen jaar. Het mocht blijkbaar niet zo zijn.

Lindy over hun cavia:

Mensen zeggen vaak dat je een cavia niet zindelijk kunt maken… nou, wij weten wel beter!  Als onze Stanley rondliep in de kamer, en moest plassen ging ze voor het hok zitten en begon keihard te piepen. We wisten dan genoeg... mevrouw moest plassen! Als ze klaar was, begon ze weer te flippen en rondjes te rennen omdat ze er dan weer uit wilde.
Allemaal kleine dingetjes die we enorm gaan missen. Ze is zes jaar geworden en heeft een fijn leventje gehad bij ons.

Op 30 maart 2005 vond mijn vader haar dood in haar hokje, precies zoals ik haar de vorige avond had neergelegd. Ze was al een week ziek, had verstopping en at en dronk niet meer.
De dierenarts had er een spuitje met vocht gegeven en sinds die tijd werd ze alleen maar zwakker...

Ik hoop dat ze nu weer kan wat ze wil, en dat ze weer gelukkig is... Ik heb haar begraven in de tuin en er een bloemetje geplaatst... rust in vrede...

Lindy, Otto, Jacqueline, Rick

Lotje over haar cavia:

Mijn lieve cavia Punky is overleden op 26-3-2005. Ik weet niet hoe oud hij is geworden, ik weet alleen dat hij een lange tijd iets aan zijn hart had en dat hij in de wachtkamer van de dierenarts een hartaaval kreeg.

Bij deze wil ik even zeggen dat ik 'm Superveel ga missen en dat ik Superveel van 'm hou, want het was echt een schat!!! Ik heb helaas geen foto van hem.

Dikke kus,

Lotte
(Omdat Lotje geen foto had, staat dit plaatje erbij.) 

Inês over haar cavia:

Een paar weken geleden is mijn cavia Nuno plotseling overleden. Waarschijnlijk heeft hij een hartaanval gehad, hij is bijna vijf jaar geworden. Toen ik Nuno voor het eerst kreeg was hij heel erg schuchter en angstig. Hij was dan ook alleen in een heel groot hok. Langzaam werd hij wat minder angstig en werd het een echte knuffelige schootcavia.

Na een paar jaar ging hij in de zomer in het buitenhok bij mijn vriend achter het huis. Dit was eerst wel spannend omdat hij ook twee drukke hondjes heeft en Nuno nog steeds een beetje angstig was. Alle zorgen voor niks, want hij leefde er juist enorm van op. Hij werd dikke vriendjes met de hondjes en zo werd het een dappere cavia. Hij piepte nog meer dan anders, vooral als de achterdeur openging en de hondjes op hem afstormden. Ze waren ook vaak aan het zoenen tegen het gaas aan, dikke maatjes.

Afgelopen winter hebben we hem op de overloop neergezet omdat hij daar wat meer aansprak had. Hier leefde hij nog meer op. De laatste maanden sprong hij gewoon zelf zijn hok uit, omdat hij graag rond wilde rennen. Inmiddels was het een echte bink. Vooral de laatste jaren heeft hij een heel fijn leven gehad. De dag voordat hij overleed sprong hij nog weer zelf zijn hok uit en was nog hartstikke vrolijk en actief. Hij liep me inmmiddels al overal achterna.

's Nachts begon hij plotseling ineens te piepen en te zuchten. Hij lag op zijn zij in zijn buitenhok, waar hij anders nooit sliep. Uiteindelijk is hij in mijn handen overleden. Ik mis hem heel erg en iedereen die hem heeft mogen leren kennen ook. Het was een bijzondere cavia. Na zijn dood kwam ik erachter dat Nuno eigenlijk een vrouwtje was. Helaas hebben we hem niet meer met de videocamera kunnen filmen, maar gelukkig hebben we nog wel een heleboel foto's van hem.

Rust zacht lieve Nuno. Heel veel liefs van al je vriendjes, we missen je!

Heel veel liefs, Inês & Richard.

Carlijn over haar cavia:

Dit is Tibbe. Hij is 7 januari 2005 om half 3 overleden. Hij was een Engelse pluimkop. Hij piepte altijd als de koelkastdeur open en dicht ging omdat hij weet dat daar de worteltjes in zaten. Hij kwam ook altijd in m'n nek zitten knuffelen; daar was het dan lekker warm. Hij overleed aan een longontsteking. Hij begon op een geven moment allemaal rondjes te draaien in zijn kooi en viel om. Niet veel later was hij overleden.