Terug naar Caviahemel - overzicht

Anne-Lotte over haar cavia:

Mijn cavia heette Fleur, Het was een schat, ik had haar voor mijn verjaardag gekregen, mijn ouders hadden haar gekocht. Maar ze wisten niet dat ze al zwanger was, dus na een paar weken lagen er drie jongen in het hok. Eén daarvan heeft het niet gered, dat was Vlekjoe, de andere heette Floortje en Snoetje. Snoetje was een mannetje en de rest vrouwtjes, dus Snoetje ging naar mijn hartsvriendin, die is later ook overleden, door longontsteking. Zelf had ik dus nog twee cavia's. Mijn moeder had ze toen een keer lekker in de schaduw neer gezet, maar de zon ging draaien dus toen stonden ze in de zon. De moeder is voor het jong gaan liggen, en heeft een shock gekregen. Ik zag het meteen, we zijn er mee naar de dierenarts gegaan, maar hij kon niet meer gered worden.
  
Anne-Lotte

Fabiënne over haar cavia:

Op 4 november 2006 is mijn lieve cavia Emily overleden. Emmy had een gezwel dat steeds maar groter werd. Veel last scheen ze er niet van te hebben. Ze was vrolijk, speelde met haar vriendinnetjes en at en dronk bijzonder goed.

Toch kwam ik voor de keus te staan om een eventuele operatie te laten doen. Het gezwel was namelijk opengescheurd... De dierenarts, een lieve vrouw, was optimistisch en beloofde mij een goede afloop.
Zo gezegd, zo gedaan. Om 11.00 uur 's morgens moest Emmy op de praktijk zijn. Snel afscheid genomen, want de operatie begon meteen.
Om 15.00 uur kon ik bellen. Alles was prima verlopen, ze was aan het bijkomen.
Om 17.00 uur kreeg ik een telefoontje... Emily was overleden! Ik kreeg geen geluid uit mijn keel... Dit kon niet waar zijn? Alles was toch goed gegaan? Had ze wel de goede eigenaar gebeld? Was dit niet per ongeluk een vergissing?

Helaas... het bleek toch Emmy te zijn. Om 18.30 uur kon ik haar komen ophalen. Daar lag ze dan, nog steeds onder de warmtelamp uit respect voor haar en mij. Ze had een hele zware operatie ondergaan.... te zwaar. Het gezwel bleek al in haar lijfje te zitten. Het was een ovaalvormig gezwel van circa zes cm doorsnee.

Ik nam haar in mijn armen en drukte haar tegen mij aan. Sjees, ik kon het niet geloven! Na een moeilijke nacht heb ik haar 5 november in de tuin begraven. Daar zal ze nu rusten, omringd door haar vriendjes en vriendinnetjes die al eerder overleden zijn.

Dag lieve Emmy, we zullen je vreselijk missen lieverd...  Rust zacht en bedankt voor die mooie tijd samen.

Dikke knuffel en kus van mij en pootjes van Pearly, Aidy, Jaidy en je zusje Damy.

xxx Fabiënne

Lore over haar cavia:

Mijn cavia heette Mopsie, ze was zooo lief en teder. Ze is gestorven op Driekoningen (6 januari). Ik mis ze nog elke dag.

Ik hoop dat mopsie het goed heeft in de hemel en dat ze even gelukkig is als op aarde. En dat ze in de hemel al kennis gemaakt heeft met Lientje, de cavia van mijn vriendin die ook is gestorven.
Mopsie was nog geen jaar oud. Ik weet niet door wat Mopsietje gestorven is. Maar een week heeft ze niks gedronken of gegeten, ze deed niks buiten in een hoekje te zitten. Het enige wat ze deed was: als ik haar aaide, dan deed ze :brrrrrrr.
Dat mis het ergst van al. Mopsie luiserde altijd naar mijn verhalen over school, jongens, vrienden, mijn ouders. Dat mis ik zoooo.

Mopsie , ik hoop dat ik ooit nog zo een lieve cavia krijg als jou.

xxx- je baasje Lore (en Lara)

Astrid over haar cavia:

Dit is onze Charlie. In juli 2006 is ze helaas overleden. Ze is maar anderhalf jaar geworden. Ik heb voor haar leven gevochten. Begin mei begon de ellende. Ze kon niet meer eten. De dierenarts constateerde dat haar snijtanden te lang waren. Hier werd een stukje vanaf gehaald. Ze zou nu wel gaan eten. Dit deed ze niet. Ze vermagerde snel. Dus was ik al begonnen haar onder dwang babyvoeding te geven. Twee dagen later ging ze bij dierenarts onder narcose om naar het gebit te kijken. Haar hele gebit werd schoongemaakt. Na deze ingreep ging ze een heel klein beetje eten. Een paar sprietjes hooi en een paar korreltjes. Het liefste at ze nog een klein stukje paprika of witlof. Omdat ze te weinig binnen kreeg, heb ik haar om de paar uur in een spuitje Critical Care gegeven. Dit is speciale dwangvoeding. Omdat ze zelf niet goed ging eten, kreeg ze een antibiotica-kuur. Iedere dag ging ze even op de weegschaal om te kijken of ze niet te veel afviel. Ook na de antibiotica kuur ging het niet veel beter.

Charlie ging weer onder narcose om te kijken of ze de oorzaak konden vinden dat ze maar niet wilde eten. Er werd nu in haar kaak allemaal pus gevonden. Nadat dit schoongemaakt was, knapte ze inderdaad een beetje op. Het eten ging ietsje beter. Ze kwam zelfs een beetje aan.
Helaas ging het naar een paar weken weer helemaal mis. Weer dwangvoeding en antibiotica. Ze bleef afvallen. Op een gegeven moment woog ze nog maar 700 gram.

Op 24 juli heb ik haar moeten laten inslapen. Ik mis haar nog steeds. Als ik door de kamer liep, herkende ze altijd mijn voetstappen. Ze begon dan altijd heel hard te piepen. Dit deed ze zelfs toen ze zo ziek was. Charlie was een echte knuffelcavia. Ook mijn andere drie cavia's missen haar. Charlie zal altijd in mijn gedachten bij mij zijn.

Liefs Astrid

Eveline over haar cavia:

Mijn cavia Snuffel is een paar jaar geleden overleden. Snuffel zijn tanden waren te lang, hij kon niet meer eten. Toen hebben we hem laten opereren bij de dierenarts. Alles ging goed totdat hij wakker werd en weer in slaap viel omdat hij moe was.
Ze luisterde steeds of Snuffels hartje nog klopte. En toen klopte opeens zijn hartje niet meer, Snuffel was overleden.

Toen hebben we hem begraven in de achtertuin en Snuffel zit nog steeds diep in mijn hart.
Nu hebben we gelukkig nieuwe cavia's: Mies en Kruintje.

Eveline

Imke over haar cavia's:

Onze lieve cavia's Pukkie, Liesje en Tasja zijn alledrie overleden. Pukkie kregen we we van onze moeder in 1999. Hij was heel lief maar toen we hem kregen was hij al ziek. Hij was nat onder zijn bekje en hij stonk echt heel erg. Hij ging dood toen we op vakantie waren. Hij werd 3 jaar.

In 2002 kregen we Liesje en Tasja. Ze waren altijd lief en vrolijk. Maar in begin 2005 ging Liesje dood en ik was echt heel verdrietig want Liesje was mijn cavia. Ze werd op een dag ziek en toen ging ze dood. Ze werd 3 jaar. Eind 2005 ging ook Tasja dood. Zij was een paar dagen ziek en toen ging ze dood. Zij werd net 3,5. Tasja was de cavia van mijn broer.

Nu hebben we twee nieuwe cavia's, Ukkie en Whisky. Ze zijn nu bijna een jaar.

Imke

Inge over haar cavia:


Ik weet nog goed dat André in mijn leven kwam. Ik had al ongeveer een half jaar een konijn, Flappie. Mijn vriend stuurde mij een smsje dat ik hem moest terugbellen want hij had iets leuks en liefs. Toen ik hem aan de lijn kreeg zei hij dat hij onderweg bij een boer een cavia had gekregen.
Hij is vrachtwagenchauffeur dus was het nog een ritje in de vrachtwagen voor hij thuis was.
Ik kon bijna niet wachten tot ik uiteindelijk naar huis kon van mijn werk. Toen ik hem zag was ik meteen verkocht hij was zo lief en klein!

Thuis kon hij het al snel goed vinden met mijn konijn en kropen ze vaak lekker dicht tegen elkaar aan. André Hazes was net overleden en toen hebben we onze cavia naar hem vernoemd.
André vond het altijd heel fijn om op schoot te zitten en geknuffeld te worden, maar als hij was wel heel schuw. Ik denk dat hij te vroeg bij zijn moeder is weggehaald en dat hij van inteeltnestjes kwam, want hij was ook echt heel klein toen ik hem kreeg, heb nog nooit zo'n kleine cavia gezien.
Hij groeide wel snel, maar hij bleef klein. Als ik in de dierenwinkel bij jonge cavia's keek, waren de jongste al ongeveer net zo groot als hij na 1 jaar!

Maar ondanks die dingen is Andrée toch gelukkig nooit ziek geweest, tot op het laatst dan. André had diarree gekregen en had ook last van kwijl. Ik ging met hem naar de dierenarts en die zei dat hij waarschijnlijk haakjes op zijn kiezen had en dat dat bijgevijld moest worden onder narcose, maar aangezien André ook die diaree had, moest-ie eerst aansterken omdat het voor zo'n klein dier sowieso risicovolle operatie was. Ik was al gestopt met het groenvoer en gaf hem op advies van de dierenarts Baby's Eerste Hapje.

Na één week moest ik bij mijn konijn Bolletje zijn tanden laten knippen, (Flappie was een half jaar eerder overleden en met Bolletje was André ook dikke maatjes geworden). Ik nam mijn cavia ook mee en vertelde de dierenarts die spreekuur in de dierenwinkel had mijn verhaal. Ze zei ook dat hij moest aansterken voor de narcose en dat vijlen beter was dan knippen.
Maar André's voortandjes waren nu wat langer waardoor hij moeilijk kon eten en dus ook niet aan kon sterken. We besloten samen om hem de kans te geven om aan te sterken en ze knipte zijn tanden. André kon nu veel beter eten, maar bleef diaree houden. Ik zag dat hij nu ook mager werd en ging terug naar mijn eigen dierenarts, die zei dat de tanden nooit geknipt hadden mogen worden en dat zijn kiezen echt nog gevijld moesten worden en dat als ik niks zou doen dat-ie dan sowieso zou sterven. Ik kon hem ook in laten slapen, maar ik wilde André een kans geven.

Toen ie me zo aankeek, hoopte ik zo dat het niet de laatste keer zou zijn dat ik dat mooie snoetje zou zien! Ik heb me de hele avond verdrietig gevoeld en was 's morgens helemaal zenuwachtig voor het telfoontje dat zou komen. Toen ze uiteindelijk terugbelden, was ie al wakker en mocht ik hem komen halen. Ik was zo blij! Hij was vrolijk, zeiden ze, en hij had al gegeten. Thuis kon hij ook weer van zijn eten genieten en ik gaf hem wat extra lekkers.
Toen we de volgende morgen wakker werden, ging ik meteen bij André kijken en ik wilde hem een lekker stukje groente geven, maar hij keek er alleen maar naar. Toen heb ik hem op schoot genomen en binnen één uur werd hij steeds zwakker en slapper.
Ik heb de dierenarts weer gebeld of dit normaal was en daar zeiden ze dat de narcose nog een paar dagen door kon werken.

Ik ben even in de douche gegaan en heb André even aan mijn vriend gegeven. Toen ik terug kwam zei mijn vriend dat André net toch wel heel moeilijk ademde en dat hij hem even lekker rustig in zijn huisje had gelegd. Toen ik ging kijken was-ie al overleden. Dat-ie dan net alleen had moeten sterven vond ik zo zielig!

We hebben hem in de tuin naast onze Flappie begraven in een mooi doosje met een mooie steen.

Ik wist niet dat verdriet zo'n pijn kon doen en vind het fijn dat hier een plekje is voor verdriet.

Dag, lieve André, ik zal je nooit vergeten!

xxxjes van Inge

Nirmala en Gerrit over hun cavia:

Stofje kreeg ik bija vier jaar geleden, hij was toen al wat ouder(ik denk ongeveer twee jaar). Hij was in het begin ontzettend schrikachtig, bang en ik kon hem de eerste paar maanden helemaal niet fatsoenlijk op schoot hebben,  zo angstig was hij. Maar dat is met heel veel liefde en geduld helemaal goed gekomen en hij was echt tam en  superlief vooral voor mij!



Lief mannetje, wij zullen jou heel erg missen!!!

Knuffel en 10000 kusjes op je lieve kopje,

Nirmala en Gerrit

Roos over haar cavia:
 
Mijn cavia Lucky heeft  in mei een spuitje gehad, dat kwam doordat hij een oogontsteking had. Zijn oogje puilde helemaal uit en toen waren we naar de dierenarts gegaan en we kregen druppeltjes, ik dacht echt dat gaat toch weer over maar dat bleek dus anders te zijn...

Ik werd na mijn hockey training opgehaald door mijn moeder, die was even naar de dierenarts gegaan samen met mijn broer, en ik keek door het raam van de auto en toen zag ik mijn broer heel erg huilen en met Lucky op zijn schoot zitten en toen kreeg ik een vreselijk akelig gevoel. Niemand zei iets en ik hoefde het niet te horen, ik wist het toch al: Lucky kreeg een spuitje... We hebben hem echt heel veel geknuffeld en ook heel veel gehuild en toen daarna gingen mijn broer en ik, toen we weer een heel klein beetje rustig waren, tv kijken en toen was er een praatprogramma en daar was dus een vrouw en die had vroeger een kat maar die had oogontsteking en die moest ook druppeljes en had uiteindelijk ook een spuitje gekregen. Mijn broer en ik meteen weer in tranen!!!!!

Ik denk de tijd nog heel veel aan hem en meestal moet ik dan huilen en ook op school maar mijn vriendinnen troosten me dan altijd! Nu hebben we een nieuwe cavia: Borisje, die was eerst van onze tante en oom maar die kinderen van hun, die zijn nu groot en hij kreeg minder aandacht en dat vond mijn tante zo zielig toen vroeg ze of wij hem wilden, maar ook als ik Borisje zie denk ik vaak aan Lucky want ze speelde altijd met elkaar in een grote ren en we speelde altijd dat Lucky de peetvader van Borisje was! En Borisje mist hem ook heel veel volgens mij want toen hij hier was keek hij verbaasd om en dacht waarschijnlijk: Waar is Lucky nou? Wij hebben ook een konijn, Roosje, zij en Lucky speelden ook altijd vaak en het leek of Roosje hem ook miste!!!!

Nu moet ik steeds minder vaak huilen als ik aan hem denk maar ik moet vooral geen langzame liedjes luisteren want dan word ik heel verdrietig!!!!

Ik heb ook een foto van Lucky en Borisje samen, kijk maar eens de grijze is Lucky. Lief, hè?

Heel erg veel liefs,

Roos

Patrick over zijn cavia:

BUFJE BIZON ('BUF') - 2000-2006

In 2000 kreeg ik Bufje Bizon (Buf) cadeau voor mijn verjaardag. Het is zonder twijfel de mooiste verrassing die ik ooit heb gehad. Buf, toen ongeveer acht weken oud, piepte luid in het kartonnen doosje dat ik kreeg overhandigd. Het bleek Buf ten voeten uit: altijd open en luidruchtig, nooit angstig of wantrouwend. Ik woonde klein en was veel thuis, onze band werd steeds sterker. Wat hebben we vaak geknuffeld! Haar makkertje Peer overleed, waarna we met Saar een nieuw vriendje voor haar hebben gekocht.  Mijn band met Buf werd steeds mooier. Ze had zoveel vertrouwen in mij, en op mijn beurt kon ik ontzettend genieten van haar tevreden gepiep. In moeilijke tijden kon ze mij altijd opvrolijken. Het laatste half jaar werd ze mager. Tanden laten bijwerken, medicijnen, maar niets hielp. Ze woog op het laatst nog maar 450 gram. Maar ze bleef tot het einde enthousiast en lief.



Vanmorgen kwam ik thuis en zag haar liggen. Haar haren en ogen stonden vreemd en haar mondje zat vol met eten. Ik herkende haar nauwelijks; het is ontzettend jammer dat ze niet vredig lijkt ingeslapen. Ik voel me verdrietig dat ik haar niet heb kunnen 'steunen' in haar laatste momenten, zoals ik haar vriendje Peer destijds kon gerust stellen. Ik heb haar na een paar uur schoon gemaakt en begraven in mijn achtertuin, op een mooi plekje dat ik kan zien vanuit het keukenraam.

Buf, je was ontzettend bijzonder! Ik heb van je genoten en ik heb van je gehouden!

Patrick