Terug naar Caviahemel - overzicht

Cedric over zijn cavia:

Op 8 juni 2007 is mijn lieve cavia Cico gestorven aan verlamming en hersenvirus. Ik hield veel van mijn cavia, hij was nog geen jaar oud. We zagen dat hij op 6 juni 2007 niet meer at. Toen gingen we naar de dierenarts, die gaf hem vier spuitjes en gaf ons producten voor de cavia mee. We moesten  hem dwangvoeren, dat ging eigenlijk goed en op 7 juni gaf ik hem de hele dag dwangvoer, dat ging eigenlijk en op 8 juni 2007 ging ik naar mijn cavia om 6 uur 's morgens en daar lag hij verlamd en toen pakte ik hem op mijn schoot en daarna ging ik naar de dierenarts voor een spuitje... :(:'(
Ik kan z'n dood nog niet verwerken...



Ik mis je zo Cico
Ik denk de hele dag aan je
Elke dag zonder je is een hel voor mij
Ik bezoek elke dag je graf
Alles wat ik nu wil is dat jij terugkomt

Ik mis je zo
En je kooigenoot mist je ook
Elke dag heb ik verdriet om je
Leefde je nog maar
Ik hield van van je - ik hou nu nog van je
Kon ik je nog maar juist voor je dood nog maar één keer knuffelen
Please kleine Cico kom terug
Ik mis je zo
Leefde je nu nog maar
Ik mis je zo Cico
Je lief hoofdje en lief lichaampke
Ik  hou altijd van je
Ik mis je zo hard Cico

Geboorte datum 31 Juli 2006
Sterfdatum 8 juni 2007

Eline over haar cavia:

Een paar weken geleden hoorde ik dat Snuffel als hij ademde rare geluidjes maakte. Ik had al  een paar keer gezegd tegen mama dat we met hem naar de dokter moesten maar ze wou niet... :(
Toen ze toch was gegaan zei de dokter dat het longonsteking was en dat hij bij de dokter moest blijven. Die nacht was hij gestorven, dus Snuffel, ik hoop dat je het daar goed hebt in de caviahemel.

IK MIS JE SNUFFEL

Mireille over haar cavia:

Na een lange tijd van problemen met zijn kiesjes hebben we om half negen vanavond hebben helaas toch afscheid moeten nemen van onze lieve Max.
Het ging al een hele tijd niet goed met Max. Problemen met zijn kiesjes, keer op keer weer. Drie keer is hij behandeld door de DA en we zijn zelfs met hem naar de faculteit geweest. Steeds opnieuw leek het een beetje beter te gaan, maar dan ging het steeds ook weer slechter.
Gisteren en vanochtend hadden we weer goede hoop voor max, hij ging lekker tomaatjes eten en komkommer. Vanmiddag gingen we winkelen en toen we vanavond thuis kwamen vond ik Max met zijn koppie in het huisje, maar zijn kontje naar buiten. Vreemde houding. Hij was van achteren al bijna verlamd en het was overduidelijk dat hij stervende was. Om een uur of 8 heb ik de knoop doorgahakt en zijn we naar de dierenarts gegaan om hem te verlossen.
Heel moeilijk, maar het beste voor Maxje. Hij had totaal geen vechtlust meer. Onze lieve grote speknekkie... ...vel over been was hij nog maar. We hebben er echt alles aan gedaan om hem er boven op te helpen. Helaas, het ging écht niet meer.

Vanavond, nadat Lex, zijn caviabroer, afscheid kon nemen, hebben we hem in het park begraven. Hanneke was er bij, maar er zijn vele anderen die ons ook hebben gesteund, speciaal vandaag, maar ook al tijdens alle problemen met Max die aan zijn dood vooraf gingen. Allemaal heel erg bedankt daarvoor!!! Ik waardeer jullie medeleven heel erg!!!

Hieronder een foto van ons lekkere vreetzakje, hoe we hem willen herinneren.



Lieve Max, we zullen je nooit vergeten!!!!!

Elisabeth over haar cavia:

Lieve Rambo,

Je mocht 9 jaar lang bij ons blijven en wij dachten ieder jaar dat het het laatste jaar zou zijn omdat jouw broertje Darlo je al voor was gegaan 2 jaar geleden.

Nu toch nog plotseling wilde je niet meer eten en gaf je het op. Gisteren hebben we jou bij je broertje in de tuin begraven en en vanmorgen kwam ik uit bed en miste jou lieve koppie.
Ik ben heel blij dat ik zo lang voor je heb mogen zorgen want ik denk niet dat er veel cavia's zijn die jou leeftijd zullen bereiken.

Lieverd, veel plezier bij de regenboogbrug en we zien elkaar terug in het hiernamaals.

Dikke kus,

je moeder

Noortje over haar cavia:

Ook mijn aller- aller- liefste cavia Spaik (ja, Spaik is een meisje) is overleden. Ze was in een woord: GEWELDIG! Ik heb haar gevonden op internet (Internetcavia?, Ja, ik weet het!) Maar wel de allerbeste caaf die ik ooit heb gezien.
Ze had ook nog een zusje Skippy, maar die is toen ze pas 1 was, overleden aan diarree. Spaik was/is mijn allerbeste kleine vriendinnetje, ze kende me door en door en wist precies wat ze wel en niet mocht doen!
En niemand durfde Spaik altijd vast te houden want ze beet andere mensen, behalve mij. Bij mij plofte ze altijd neer, en dan gingen die oogjes zo half dicht...

Ohhhh Spaik ik mis je!!  
Heeeel veel knuffels van je baasje, lieve allerliefste Spaik!!

Claudia over haar cavia:

Mijn liefste cavia Balou is op 29-04-2007 overleden, om 17:45 precies.



Mijn cavia had een goedaardig gezwel in haar nek, en die was toen klein maar die werd steeds groter. Een paar weken later kreeg Balou traanoogjes.
Ik heb er iets voor gekocht bij de dierenwinkel maar dat hielp niet meer. Ook naar de dierenarts, die heeft Balou een spuitje gegeven voor de oogjes en het gezwel.
Maar dat hielp ook niet.
Een paar weken later waren de oogjes helemaal rood en dik. Er kwam etter uit de oogjes maar ook uit de neus. En Balou kreeg diaree. De diarree is na een paar dagen gestopt en ze had geen zin meer in eten en drinken.
Balou heeft een hele week niet kunnen drinken en eten want ze was zo ziek.
Ik wilde haar eerst een spuitje laten geven maar dat heb ik toch niet gedaan omdat ze nog leefde en ik wou haar echt niet kwijt.
Nu is ze gisteren overleden in de kooi...
Ik had het er echt moeilijk mee.
We hebben Balou begraven in onze tuin.
Balou was pas 2,5 jaar oud en het was een vrouwtje.

*BALOU Ik Mis Je Echt!*

Vivianne over haar cavia:

Een poosje geleden is mijn cavia overleden. En ik vond dat ze zeker een plaatsje in de caviahemel heeft verdiend!! Sproetje heette ze. Een borstelcavia (bruin, zwart en wit). Ik had altijd heel veel plezier met haar. Ze rende altijd de hele kamer door en als ik haar riep kwam ze altijd terug, echt een schatje. Toen ze 2 was kochten we een vriendinnetje voor haar, Pluisje.

Sproetje was 'het moedertje', ook al was het haar eigen kind niet. Sproetje was 7 jaar oud.
Precies de 1^e zondag van de vorige vakantie kreeg ze een herseninfarct (zondag 22 oktober); ze werd verlamd en ik wist niet wat ik ermee aan moest. Ik heb haar geprobeerd op te pakken. Toen probeerde ze nog wel wat te lopen maar ze viel de hele tijd om. Toen ik haar weer in haar hokje legde ging Pluisje heel lief tegen haar aan liggen net of ze haar wilde troosten.

Toen zijn we naar de dierenarts gegaan. Die bevestigde dat het een herseninfarct was. Ze moest een prikje hebben. En toen stierf ze vredig. Het was een superlieve cavia, echt waar! En ik hou van haar, geen enkele cavia kan haar vervangen.

Lieve Sproetje, ik mis je supererg, je likjes, je snuitje, zo zacht, en alles aan je was lief.
HEEEl veel likjes van Pluisje en de nieuwe Amber. Ook van mij natuurlijk en Nadine en Michelle, mama en papa. Doe de groetjes aan Octavius als je hem ziet.

XXXXX Vivianne

Sharon over haar cavia:
 
Ik wil vertellen over mijn cavia Sammy. Het is alweer een tijd geleden dat ik hem had. Ik had hem gekregen toen hij ongeveer een maand of 3 was. Hij is gestorven toen hij 5 en een halve maand was. Het verhaal klinkt wat raar maar ik vertel het toch: ik kwam op een doodgewone dag uit school en wat zag ik daar? Een cavia ! Dus ik helemaal blij, ik was niet weg te slaan bij de cavia (ik was toen 10 jaar). Zo ging dat een paar weken door en weer op een gewone dag kwam ik thuis en daar was een puppy (die hebben we trouwens nog, het is een Shi-tzu).
Een maand daarna merkte ik dat mijn cavia magerder werd maar mijn moeder zei: "Dat komt omdat we nu een puppy hebben en die is dikker."
Dus ik dacht: 'Het zal wel.'
Een halve maand later ging mijn moeder kijken en hij was echt heel mager geworden en je zag dat hij niet at. Hij dronk alleen dus wij de dag er na naar de dieren arts en die zei dat hij te lange kiezen had en dat we er te laat bij waren en als ze zijn kiezen nu zouden laten slijpen zou hij het niet overleven.
Dus heb ik hem weer naar huis genomen ik heb de hele avond met hem op schoot gezeten en mijn moeder wou net kruiken gaan maken toen hij op mijn schoot overleed, snik snik.
Hij was zwart met een paar bruine haren in zijn nek en op zijn rug en een poot was bruin.
Ik hoop dat je het naar je zin hebt in de caviahemel en veel vriendjes hebt gemaakt.



P.S.: daarna wou ik geen cavia's meer maar nu krijg ik er twee van mijn pa .

Sofia over haar cavia:

Mijn cavia heette Winston, hij was een gezond mannetje. ik kreeg hem op 1-jarige leeftijd van mijn vriendin. Na ongeveer 1 jaar kreeg hij iets aan zijn achterpoten. Hij voelde niks en gedroeg zich nog als een jong caviaatje.
Ik vond het heel erg dus gaf ik hem extra aandacht. Ik speelde met zijn lievelingsspeeltje en ik aaide hem en gaf hem veel eten. Maar na 3 weken begon hij mank te lopen en uit pijn te piepen.
Het was zondag avond en ik besloot de volgende ochtend maar naar de dierenarts te gaan omdat de clinic nu dicht was. Maar toen ik 's nachts rond 12 uur in zijn kooi ging kijken om te kijken of hij iets nodig had lag hij met open ogen in zijn normale houding bewegingloos voor zich uit te staren.
Toen besefde ik dat hij gestorven was, het was een hele schok voor mij en ik heb hem de volgende
ochtend begraven.
Ik heb nu een nieuwe cavia maar Winston krijgt een speciaal plekje in mijn hart.
Hij is gewoon speciaal.

Winston, I love you!

                 

xx-jes, jouw baasje

Loes over haar cavia:



Mijn lieve meisje Steffie is op 16-12-06 overleden in haar slaap. De  hele dag was er niks aan de hand, ze was niet echt optimistisch die  dag maar dat had ze wel vaker, dus ik dacht dat er niets aan de hand was.
Echter, 's avonds begon ze erg zwaar te ademen en we zijn met haar naar de dierenarts gegaan. Eenmaal daar kwam het schokkende bericht: Steffie zou niet lang meer te leven hebben, misschien was ze over een uur al dood, misschien leefde ze morgen nog.
Maar helaas. Een uurtje later blies ze haar laatste adem uit. Ze ging rustig in een hoekje liggen slapen en is toen heengegaan. Ik heb de hele nacht gehuild, de dagen daarna ook nog. ik kon haar maar niet loslaten.

Inmiddels (1,5 jaar nadat ze is overleden) heb ik het al een plaatsje kunnen geven, maar ik denk nog elke dag aan Steffie en ga nog geregeld naar haar grafje in de tuin.

Steffie, ik mis je zo lieffie

20-5-2002
16-12-06 †

xx Loes