Terug naar Caviahemel - overzicht

Pauline over haar cavia:

Mijn lieve kleine Babbel,
Op 7 oktober 2004 moest ik je helaas laten gaan. We waren al zes maanden lang bezig met dierenartsbezoekjes en nu ging het niet meer. Twee jaar lang heb ik van je mogen genieten. Je was een erg ondeugende cavia maar ook al werd ik wel een keertje boos, die ontdeugende blik liet me altijd weer smelten. Je was dol op eten, spelen, knuffelen en slapen. Alleen de laatste tijd ging het eten heel moeizaam omdat je last had van scheef gegroeide kiezen. Toch bleef je proberen om te eten maar het lukte niet meer waardoor je ontzettend verzwakte. Knabbel is nu alleen en mist je. Voor haar komt er binnenkort een nieuw vriendinnetje. Ik zal je nooit vergeten en je zult altijd een plekje in mijn hart hebben.
Dag lieve Babbel. Heel veel knuffels
Pauline

Nina over haar cavia:

Schatje was mijn eerste cavia. Ik kreeg haar toen ik in groep drie zat; ze was een kleine witbruine borstelcavia. Met haar heb ik veel leuke dingen beleefd. Toen ze ouder werd, vond ik haar zelfs nog leuker. Ze was ietjes rustiger, en als ze op mijn schoot zat kroop ze omhoog, en dan kietelden haar snorharen in mijn nek. Op een zaterdagmiddag toen ik net terug was van de bios, kwam mijn moeder me halen. Schatje was opeens heel ziek. Toen ik thuiskwam lag mijn cavia maar een beetje zielig op de bank. Ik nam haar op mijn schoot, en het leek al wat beter te gaan. Ik snapte niet waarom Schatje opeens zo ziek was. Vrijdagavond was ze nog heel levendig. Nu lag ze alleen nog op haar zij, en als ze probeerde op te staan viel ze om. Later werd Schatje toch een beetje beter, ze at weer wat sla. Om twee uur gingen we toch maar even naar de dierenarts. Al heel lang had ik mezelf voorgehouden dat Schatje heel oud zou worden, en dat ze bij mij thuis een natuurlijke dood zou sterven. Ik was doodsbang dat ze een spuitje zou moeten. Het leek er gelukkig niet op dat ze pijn had. Toen we thuiskwamen had Schatje een op pep spuitje gehad en we kregen power voedsel mee. Volgens de dierenarts had Schatje last van zenuwverlammingen. Schatje lag in een aparte kist naast haar hok. Ik ging wat lezen. 'S avonds gingen mijn ouders weg en Schatje mocht, voor het eerst en het laatst, naar mijn kamer. Ze lag heel rustig en telkens als ze weer onderuit gleed ondersteunde ik haar. Om ongeveer half zes ging het weer slechter. Ze bleef maar onderuitglijden en lag, net als in de ochtend, in een soort stuip. Ik tilde haar op en probeerde haar voorzichtig recht te leggen en te kalmeren. Nadat ik haar een tijdje een beetje had gewiegd, was ze weer rustig en ik legde haar terug. Ze ademde heel rustig, en ik probeerde haar een beetje sla te voeren en drinken te geven. Toen ik haar nog even had geaaid en haar pootje ondersteunde, zag ik haar niet meer ademen. Ook voelde ik haar pootje verslappen, en ik besefte dat ze dood was.

Ik zal veel van je blijven houden en je nooit vergeten,

Je blijft mijn liefste cavia,

Nina

(Op Nina's verzoek heb ik er een plaatje bijgezet.)

Malou en Neomi over hun cavia:

Het was zaterdagavond toen mijn cavia een nestje jongen kreeg; een zwarte en witte en een bruin met zwarte. Helaas zagen we dat een caviaatje niet goed kon lopen. Maar wij dachten dat hij net was geboren en misschien verkeerd terechtgekomen was. Die ochtend erna zagen we dat Monster (zo hadden we de bruinzwarte cavia genoemd) nog steeds niet liep en ook niet bij zijn moeder kon drinken. Dus ik besloot om hem te voeren met koffiemelk.
Daarna heb ik samen met mijn moeder allemaal dierenartsen opgebeld of ze ook op zondag open waren. Om 10 uur gingen we naar de dierenarts, Monster had waarschijnlijk een scheur in zijn middenrif, ook waren zijn longen niet goed ontwikkeld.
Hij kreeg een spuitje zodat zijn longetjes beter open gingen. Ook kregen we speciaal voer mee en speciale spuitjes zodat we de koffiemelk konden  toedienen.
Na een paar uur en heel veel koffiemelk later ging het veel beter met Monster. Hij lag in een bak met daar onderin een kruik met daaroverheen wat handdoeken zodat hij het lekker warm had (Monster had het heel koud namelijk). Toen mijn moeder Monster aan het voeren was ging hij zelfs poepen en plassen. Daarna ging hij ook een klein stukje lopen, en iets later zelfs eten!!!!!!!
We waren heel erg blij en dachten dat het goed zou komen.
Maar een half uur later pakte mijn zusje hem uit zijn bak. Hij ademde heel zwaar en was heel slap. Iets later ging ik even kijken en zag dat mijn zusje de doek niet helemaal over hem heen had gelegd. Ik pakte hem op en zag dat hij dood was. Ik schrok me rot!! Hij was nog niet eens een dag oud!!! En hij at, liep,plaste en poepte weer!!!
We hebben hem die namiddag met z'n allen begraven. Nu branden er nog negen kaarsjes op zijn grafje.

Lieve Monster,
Je was er maar even maar toch was je onze liefste cavia!!!

We houden van je.
Liefs, Malou en Neomi

Nadia over haar cavia:

Mijn cavia Scooby is vandaag op weg naar de caviahemel. Op internet stond een mooi verhaal en dat wil ik even aan iedereen laten zien:

Gewoon aan deze kant van de hemel is er een plek die de Regenboog-Brug wordt genoemd.
Wanneer een dier sterft, dat heel dierbaar is voor iemand hier, dan gaat dit huisdier naar de Regenboog-Brug. Daar zijn grasvelden en heuvels voor al onze speciale vrienden zodat ze samen kunnen rennen en spelen. Daar is een overvloed aan eten, water en zonneschijn en onze vrienden hebben het warm en behaaglijk.
Alle dieren die ziek of oud waren worden weer gezond en vitaal, zij die gewond of verminkt waren worden weer heel en sterk, net zoals wij hen herinneren in onze dromen van de dagen en tijden die voorbij zijn. De dieren zijn blij en tevreden, behalve voor een kleinigheid, ze missen allemaal iemand die voor hen heel dierbaar is en die achter moest blijven.
Allemaal rennen en spelen ze samen, maar er komt een dag wanneer er plotseling een stopt en staart in de verte. Zijn heldere ogen staan gespannen, zijn enthousiast lichaam beeft. Plotseling begint hij weg te rennen van de groep, vliegend over het groene gras, dragen zijn benen hem sneller en sneller.
Jij bent gezien en als jij eindelijk je speciale vriend ontmoet, omhels je elkaar in een vreugdevolle hereniging om nooit meer gescheiden te worden. Gelukkige kusjes regenen op je gezicht, je handen liefkozen zijn geliefde hoofd en jij kijk opnieuw in de vertrouwde ogen van je huisdier, die al zolang uit je leven weg was maar nooit uit je hart.
Dan gaan jullie samen over de Regenboog-Brug...

Auteur onbekend

Ik wil ook Panda, Snoopy en mijn kat Jimmy even een plaatsje geven.

Ik houd van jullie,

Kusje Nadia

Yelena over haar cavia's:

Chiwawa I was ongeveer enkele maanden oud. Hoe hij gestorven is, zou ik niet weten. M'n andere cavia Chiwawa II van twee jaar is op 20 mei overleden. Ook dat is een raadsel... had haar naar de dierenarts gebracht omdat ze hard ademde, ze at niet meer en dronk niks meer... dierenarts zei dat ze niks vond dat abnormaal was dus dacht ik met een gerust hart terug naar huis te komen en antibiotica te geven wat de dierenarts had voorgeschreven, maar tevergeefs... ook dat wilde ze niet. Gebeld naar de dierenarts om dat te zeggen en hij zei: "Ze moet eten, dus geef haar ananassap."  Ik speciaal naar de nachtwinkel... geen ananassap... dus heb ik ananasschijfjes gekocht en er zelf een sapje van gemaakt, maar ook dat wilde ze niet.
Ik wilde die nacht niet gaan slapen, maar moest toch... De volgende morgen lag ze dood in haar kooitje. Ik had nog een laatste aai gegeven en ze was nog warm... Nu denk: 'Ik had iets vroeger moeten opstaan. Dan was ze er mischien nog.'

Mijn vriend zag dat ik enorm verdrietig was en is samen met mij speciaal een nieuwe cavia gaan kopen. Ik .heb er nu in totaal drie en een lief konijntje. Ik heb m'n terras volledig afgeschermd zodat ze vrij kunnen rondlopen. Ik kan niet zonder mijn caviaatjes.

Ik hoop dat Chiwawa daar heel gelukkig is. Chiwawa I en II: ik mis jullie enorm!!! En Stamperke, Ushi, Yoursie en Eamon missen jullie ook!!!!!! Zelfs mijn vriend!

Vele kusjes van ons allemaal.
We denken nog elke dag aan jullie.

 
(Op Yelena's verzoek staat dit plaatje erbij.)

Kimberley over haar cavia:

Dit super Joris, hij is 7,5 jaar geworden. Hij was een hele grote vent, 1.4 kilo, met een super karakter. Heel tam en heel brutaal! Zijn hobby's waren wortels eten, slapen, op schoot zitten, aan de tralies rammen en in huis rondrennen.
Alleen voor andere cavia's was hij een erg dominante vent, samenwonen was er dus helaas niet bij.

Ik heb hem genomen toen ik net op kamers was gaan wonen. Daarna zijn we samen naar een groter huisje gegaan. Het is heel raar zonder hem, vooral omdat ik niet beter weet dan met hem samen te wonen.

Joris is altijd heel gezond geweest en ik hoopte dat hij de Guinessbook of Records-cavia zou gaan worden. Helaas heeft het niet zo mogen zijn; hij kreeg in twee weken tijd twee grote tumoren en er was niets meer aan te doen. Ik heb hem in laten slapen toen hij redelijk vrolijk was; dat vond ik beter dan wachten op het ergste. Zo heeft hij het tenminste tot het eind nog naar zijn zin gehad.

Nou kleine speklap, ik mis je en ga maar fijn spelen met de andere dikkerds! Wel lief zijn hoor!! :))

Groetjes, Kimberley

Nathalie over haar cavia:

Dit is Oops. Op 17 januari 2004 heb ik Oops gehaald uit een caviaopvang in Rotterdam. Hij was gered van de slangen. Oops was toen ongeveer 9 maanden oud. Zijn eigenlijke naam was Brandy maar dat vond ik een meisjesnaam en hij had er de juiste kleuren niet voor.
Wij hebben ons best gedaan hem een geweldige tijd te geven en ik denk dat hij dat zeker heeft gehad. Hij kreeg er zelfs een vriendje bij, Gismo. Maar een aantal weken geleden werd Oops ziek. Antibioticakuren en een spuitje om zijn eetlust op te wekken mochten niet meer baten. Hij is bij de dierenarts overleden.

Nu heeft hij een mooi plekje in onze tuin gekregen en branden we af en toe een kaarsje voor hem. Het enige wat nog ontbrak, was een plekje in de caviahemel.
We missen hem heel erg. Gismo zal een nieuw vriendje krijgen, maar Oops is voor ons onvervangbaar. Hij is maar anderhalf jaar oud geworden.

Bram en Nathalie

Sylvia over haar cavia:

Mijn cavia Hamtaro was zó lief!
Hij is niet oud geworden, amper drie maanden. Ik had veel ideeën van de site gehaald om voor mijn cavia te zorgen, maar tevergeefs. Hij is overleden toen ik terugkwam van school. Ik ondekte dat hij graatmager was. We zijn met hem naar de dierenarts geweest.
We hebben hem nog dwangvoeding gegeven maar op een ochtend lag hij dood.

Hij hield veel van witloof en van zijn tunnel en zijn tobbe waar hij knusjes kon inzitten. Nu blijkt de oorzaak van zijn overlijden te zijn omdat de vrouw van de dierenwinkel ons verkeerd voedsel heeft gegeven. Ze had ons konijnenkorrels gegeven. Er stond nochtans een cavia op, zei ze. Als ik ooit een cavia koop is het niet meer daar.
Als ik thuis kwam en hij zag me, was het eerste wat hij deed, piepen. Ik pakte hem er dan uit voor de rest van de dag en dat vond hij reuzefijn.

Rust zacht, Ham-ham,
Sylvia

 Tamara over haar cavia:

Mijn cavia Kareltje is op 19 augustes 2004 overleden. Kareltje wilde niet meer eten, een paar dagen al. We hadden hem een paar dagen van te voren al naar de dierenarts gebracht en die had zijn kiezen weer minder scherp gemaakt want die waren scherp en daar had hij last van. Een paar dagen later wilde hij niks meer eten.
Dus zijn we naar de dierenarts gegaan en zij hebben hem een spuitje gegeven zodat hij weer wat levendiger werd. Het eerste spuitje werkte wel want hij begon weer een beetje wild te worden en we moesten weer terug komen bij de dierenarts en die gaf hem nog een spuitje, maar die hielp niks dus zei hij: "Als het zo doorgaat moet je toch een beslissing nemen," en op 19 augustus 2004 hebben we die moeilijke beslising genomen. Om 14.30 uur is hij ver weg gegaan van mij.

Ik mis hem zo... Hij was twee jaar bij mij. Hij was drie maanden toen ik hem kocht, maar de dierenarts zei dat hij te groot was voor twee jaar dus hebben ze in die dierenwinkel gelogen want zij zeiden dat hij drie maanden was maar waarschijnlijk was hij al 1 jaar - maar dat doet er nu niks meer toe. Hij is nu weg en daar is helaas niks aan te veranderen.

KARELTJE IK ZAL JE NOOIT VERGETEN met die rare fratsen van je.
Ik hoop dat je het goed hebt in de caviahemel.

Groetjes,
dikke zoen
Kareltje, ik houd nog steeds van je,

Tamara

Emmily over haar cavia:

Op 27 november 2005 is m'n caviaatje Spik gestorven. Hij was nog niet zo oud; hij was bijna vier maanden. Ik heb hem gekocht op 7 November 2005.
Hij was zó schattig... ik moest hem gewoon hebben! Na lang zagen kreeg ik hem ook! Maar deze zondag heb ik hem dood gevonden. Ik heb als troost wel een nieuwe cavia gekregen, Kruimeltje, maar niemand kan Spik vervangen!!
Hij was echt m'n maatje en ik zal hem nooit vergeten!! Hij was zo speels; hij rende rond in z'n ren. Hij plaagde z'n vriendinnetje: ze waren echt verzot op elkaar. Ze mist hem nog, ik zie het aan haar. Ze heeft nu wel een nieuw vriendje maar toch... vergeten zal ze hem nooit. Ze was ouder dan hij en zorgde voor hem precies of het haar kindje was!!

Dikke kus,

Emmily & Spam je vriendinnetje