Column over mijn belevenissen met cavia's.

Na een bewogen vakantie waarin ik vijftien cavia’s had, had ik nu nog drie cavia’s.

De parkietencavia

"Het is wel zielig," vond mijn opa. "Hij zit helemaal alleen."
"Ik laat hem vaak in het poppenhuis. Dan kan hij ze toch een beetje zien," zei ik.
"Hij wil alleen maar paren met ze."
"Maar dat mag niet."
"Nee, anders begint het weer van voor af aan."
We hadden het over Hiltsjie, mijn beertje, die alleen in de papegaaienkooi zat. Zijn zusjes zaten in de volièrekooi. Bovenop die kooi stond mijn oude poppenhuis. Daar liet ik de cavia’s in lopen. Het was een vrij groot poppenhuis die mijn vader gemaakt had voor mijn vierde verjaardag. Maar inmiddels was ik negen jaar en ik vond dat ik te oud was voor poppenhuizen. Wie wilde er ook met een poppenhuis spelen als je met je cavia’s spelen kon? En als ik Rosje en Dora in de bovenste verdieping van het poppenhuis los liet lopen, dan liet ik Hiltsjie op de begane grond lopen. Er zat een trap in van de begane grond naar één hoog en Hiltsjie kon precies zijn neus er door steken. Natuurlijk rook hij de zeugjes en hij wilde niets liever dan omhoog, ook naar de eerste verdieping!
Castratie zou de oplossing geweest zijn, maar Kruin was gestorven tijdens de operatie die hem zou moeten castreren en we durfden het niet aan met Hiltsjie. Maar hij zat inderdaad alleen.

"We nemen een parkiet!" zei mijn opa.
"Waarom?" vroeg ik verbaasd. "Wat moeten we met een parkiet?"
"Voor Hiltsjie! Dat is gezellig."
Een parkiet bij een cavia? Ik vond het maar raar.
We hadden vroeger parkieten gehad die in de kooi hadden gezeten waar nu Rosje en Dora in zaten, en parkieten had ik altijd erg leuk gevonden, maar om een parkiet bij een cavia te zetten… Ik wist het nog zo net niet!
Maar mijn opa kocht een parkiet. Tenminste, hij betaalde, ik zocht de parkiet uit. Het was een mannetje, een witte. Ik wilde hem een of andere onbenullige naam geven zoals Lotje of Liefje of zo, maar mijn opa zei dat het een stoere parkiet was die een stoere naam moest hebben. En dus werd het Binkie.

Binkie kreeg een kooitje en werd naast Hiltsjie gezet.
"Zo kunnen ze aan elkaar wennen," zei mijn opa. "En als ze dan gewend zijn en naar elkaar toe willen, kan Binkie erbij."
Mijn opa had weer eens gelijk, want het verliep precies zo. Binkie zat driftig te kwetteren naar Hiltsjie en Hiltsjie piepte belangstellend terug.

Na een paar dagen werd Binkie in de papegaaienkooi van Hiltsjie gezet. Maf, hoor: een parkiet en een cavia die in een papegaaienkooi zitten! Maar noch Binkie, noch Hiltsjie trokken zich daar ook maar iets van aan. Ze waren direct de dikste vriendjes.

Er was nu natuurlijk zowel parkietenvoer als caviavoer in de kooi en Hiltsjie at rustig parkietenvoer en Binkie at hardvoer. En ze aten samen van de groente en het fruit. Binkie maakte voorzichtig de randjes rondom Hiltsjie's ogen schoon en peuterde ook dingetjes uit Hiltsjie's oren en Hiltsjie vond zo’n persoonlijke schoonmaakbeurt best. In het begin trapte Hiltsjie soms per ongeluk op Binkie en Binkie liet dan een verontwaardigd gefluit horen – en verloor er soms een veertje door. Binkie zat vaak op Hiltsjie's rug en zo maakten ze dan rondjes door de kooi. Als ze moe waren, gingen ze gezellig samen in het hokje zitten. Daar sliepen ze ook, dicht tegen elkaar aan.

Het was een geslaagde combinatie – en heel schattig om te zien! En zo zijn ze jaren samen geweest, tot volle tevredenheid. Als ik Hiltsjie nog wel eens in het poppenhuis zette, vond hij de zeugjes wel aardig, maar hij was toch liever bij Binkie. Want Binkie, dat was zijn beste vriend! Daar kon geen zeugje tegenop!

Later verhuisden Hiltsjie en Binkie naar de volièrekooi. Omdat deze kooi zoveel groter was, kwam er een parkiet bij voor Binkie; Tieka.
Maar Tieka is nooit een liefhebber van cavia's geweest. Dat ze er met één samenwoonde was genoeg voor haar, ze had er geen behoefte aan om dikke vriendjes met Hiltsjie te worden. Maar dat hoefde ook niet, want Hiltsjie had maar één grote liefde in zijn leven: Binkie!

Naar de volgende column.