Alleen
is natuurlijk maar alleen en daarom stond het vanaf
het begin al vast dat er een vriendinnetje voor Arion
moest komen.
Arion had, nadat hij net hier was,
een paar weken bij Baderon gezeten, maar toen stierf
Baderon. Op dat moment kon Arion bij geen andere cavia's,
want noch Fido en Mistral, noch Laila en Cleo zouden
hem accepteren. Fido niet omdat ze beiden beertjes zijn
en Cleo niet omdat Cleo met iedereen vecht, ongeacht
of het een beertje of een zeugje is. Alleen Laila is
geaccepteerd door Cleo. Laila trouwens zou direct een
zenuwaanval krijgen als ik Arion er bij zou zetten.
Toen Baderon nog leefde, kwam hij per ongeluk in het
damesverblijf terecht waar destijds Cleo, Laila en Musca
zaten. Baderon zat namelijk op de eerste verdieping,
de dames op de begane grond. Het deurtje zat niet goed
dicht en hij was omlaag gevallen. Musca was toen de
baas van de dames en zij accepteerde hem, waarop Cleo
mokkend toegaf. Maar Laila was weggevlucht, de kamer
in, en ik vond haar, nadat ik Baderon had gecontroleerd
om te zien of hij in orde was, bevend
als een rietje onder een stoel.
Ze trilde helemaal
toen ik haar oppakte en had ze kunnen spreken, dan had
ze gezegd: "Baas! Baas, er kwam zomaar een enge
man uit de lucht gevallen!"
Omdat Arion
dus bij niemand in de kooi kon, zat hij voorlopig alleen.
En ik ging op zoek naar een aardig vriendinnetje. Het
mooiste zou zijn als zijn aanstaande ongeveer een maand
oud was als Arion 'spermavrij' zou zijn, dus zes weken
na zijn castratie.
Arion werd gecastreerd toen hij
net geen vijf maanden oud was. De bedoeling was om hem
eerder te laten castreren, want toen hij vier maanden
was, was hij groot genoeg en gezond genoeg en zijn balletjes
waren ook groot genoeg om een castratie uit te kunnen
voeren. Maar hij kreeg schurft. Omdat geen van de andere
er last van hadden, en hij voorheen ook niet, moest
het wel uit het hooi gekomen zijn.
Omdat zieke cavia's niet gecastreerd
mogen worden, duurde het nog twee weken voor hij wel
gecastreerd mocht worden, want toen was hij helemaal
beter.
Een paar weken na zijn castratie had
ik dan eindelijk een fokker gevonden die een Tesselzeugje
te koop had en ik zou haar twee weken voordat Arion's
zes weken om zouden zijn, kunnen halen. Ik maakte twee
kooien van Arion's kooi zodat ze naast elkaar zouden
zitten en alvast aan elkaar kunnen wennen. Ik wilde
heel graag een Tessel omdat ik dat het mooiste en ook
het leukste ras vind. Baderon was mijn allereerste Tessel
en zijn onverstoorbaarheid en koddigheid vond ik heel
charmant. Hij vond alles goed en was heel gemoedelijk.
Het was echt zo'n cavia die, als het huis in zou storten,
alleen maar zijn kop op zou tillen en zeggen: "Huh?
Isserwat?" Toen Fido als beertje van een paar maanden
Baderon aanviel en dikke plukken haar uit Baderon's
vacht trok, keek Baderon hem alleen maar aan: "Huh?
Watisserdan?"
De grote dag brak aan en
ik mocht haar ophalen. Ik had geen foto van haar gezien,
en wist alleen dat het een albino Tessel was. Onderweg
naar de fokker vroeg ik me nog wel even af of ik haar
leuk zou vinden. Ik zou haar toch nemen, al was het
alleen maar om Arion een vriendinnetje te geven, maar
het zou toch ook wel leuk zijn als ik haar leuk vond.
De fokker had een mandje op tafel staan. Ze werd opgetild
en ik zag allemaal witte kleine krulletjes. Ze leek
net een schaapje. En ik was direct verkocht. Wat een
schatje! Wat een dotje! Net een schaapje, en zo zacht
en wollig! Ik raakte er niet over uitgepraat en kon,
eenmaal thuis, mijn ogen niet van haar afhouden. Ik
noemde haar Irsel.
Ik had verwacht dat ze,
net zoals alle andere cavia's die ik
heb gehad, de eerste paar weken heel schrikachtig zou
zijn en direct hard weg zou hollen als ik haar benaderde.
Maar dat was niet het geval: ze bleef rustig zitten
en keek me aan alsof ze wilde zeggen: "Huh? Isserwat?"
Och, ja, een echte Tessel! Hoe had ik het kunnen vergeten?
Maar natuurlijk ook een gezonde rascavia die geen nare
dingen had meegemaakt en die direct vanaf de geboorte
handtam was gemaakt. Het was echt een opluchting om,
na zoveel probleem-cavia's te hebben gehad, nu eens
een doodnormale cavia te hebben!
De twee weken
wennen aan elkaar verliepen probleemloos en toen ze
eindelijk bij elkaar mochten, was het groot feest. Arion
maakte haar natuurlijk het hof. Irsel vond dat wel grappig,
maar als het te lang duurde, begon ze te protesteren.
Arion stopte dan onmiddellijk en liep weg, waarop Irsel
hem direct weer achterna liep. Waarop Arion weer begon,
Irsel weer protesteerde, Arion weer wegliep, Irsel hem
weer achterna liep, enzovoorts enzovoorts.
Zo hebben
ze zich dagenlang geamuseerd.
Inmiddels zitten
ze twee weken samen. Ze eten samen, slapen samen en
als Irsel hem niet ziet, begint ze hard te piepen en
dan komt Arion snel weer aangerend.
En dan zegt
hij vast: "Hier ben ik al, vrouw!"
En
dan zegt Irsel natuurlijk, gelijk een echte Tessel:
"Huh? Wattisserdan?"
|
Irsel,
vier weken oud. |
|
