Column over mijn belevenissen met cavia's.

Ik heb zes cavia's: twee beertjes en vier zeugjes. En de nieuweling is Attilla.

Attilla's komst

Het plan was om een nestje te krijgen van Irsel, RusTessel en van Attilla, RusSheltie. Maar voorlopig zat Attilla in een aparte kooi omdat Irsel nog maar twee maanden oud was. Attilla was overigens ook twee maanden oud, want ze waren beiden in september 2003 geboren.

Attilla kwam uit Duitsland en was voor mij opgehaald door dezelfde fokker waar Irsel vandaan kwam. Hij had geen kick gegeven van de reis van Duitsland naar Nederland en ook tijdens de reis van de fokker naar mijn huis was hij muisstil.
Eenmaal thuis was dat over: hij begon te gillen. Niet omdat hij pijn had of bang was, maar omdat hij naar de andere cavia's toewilde. Hij kwam van een fokker vandaan die een paar honderd cavia's had en ik kon me wel indenken dat als je aan een groot gezin gewend bent het opeens erg naar en ellendig is om in je eentje te zitten.
Er was weinig dat ik kon doen, want ik kon hem niet bij een andere cavia zetten en dus nam ik hem veel op schoot. Dat vond hij best zolang hij maar over mijn schouder naar de andere cavia's kon kijken. Hij gilde niet als hij op schoot zat, maar zodra hij weer in zijn kooi was, begon het gegil weer; een lang aanhoudend 'wieieieieieieiep' dat je door merg en been ging.

Kortom; de rust van mijn gezellig groepje was aardig verstoord! Hij gilde en schreeuwde uren achter elkaar, beet in de tralies en knaagde aan de kooi, klom tegen de tralies op en wilde er wel dwars doorheen. Ik werd zelfs wakker van zijn gegil om half drie 's nachts en toen hij de dag erna weer uren achter elkaar zat te gillen, heb ik zijn kooi omgedraaid zodat hij geen onbelemmerd uitzicht meer had op Cleo en Laila. Dat hielp even; hij was een uurtje stil en daarna begon hij weer te krijsen.
Toen hij los liep op de grond, gilde en krijste hij even hard en dat beviel Fido en Arion he-le-maal niets. Maar dan ook HELEMAAL niets! Ze zaten beiden voor de deurtjes helemaal stijf en strak en op hoge poten en met al de haren recht overeind te klappertanden. Arion zag eruit als een gedrongen bokser; spieren helemaal gespannen, klaar om aan te vallen - en om Irsel te verdedigen natuurlijk. Fido was zo van slag dat hij niet eens naar buiten wilde komen om gras te eten - terwijl hij dat altijd direct doet. De dames bemoeiden zich er niet mee. Laila was een beetje zenuwachtig, Cleo dacht: 'Mijn tijd komt nog wel!', Mistral doet nooit iets zonder Fido dus deed nu ook niets en Irsel zei: "Huh? Isserwatdan?"

Na een maand zo aangemodderd te hebben, was ik nog steeds niet gewend aan dat lawaai. Het enige waar Attila inmiddels wel helemaal aan gewend was, was bij mij op schoot zitten. Ik nam hem namelijk heel vaak en heel lang op schoot omdat hij dan stil was. Misschien deed hij er het wel om!
Maar mijn zenuwen deden het niet echt goed en de andere cavia's vonden het ook maar niets. Ik begon me al af te vragen waarom ik hem in huis had gehaald...

Ik besloot om Arion en Irsel's hok in tweeën te splitsen en Attilla in het zo ontstane hok te zetten. Dat bleek wonderwel te werken: het gegil en geschreeuw was direct verleden tijd! Om nog maar niet te spreken over het tralieknagen; dat kon niet meer omdat er geen tralies meer waren. Wat een rust!

Attilla vond het reuzeknus om gezellig naast Arion en Irsel te zitten en hij stond de hele dag voor het gaas te knorren, te piepen en te ronken. Arion vond al die belangstelling heel wat minder gezellig. Hij wilde tegelijkertijd Irsel beschermen en de indringer aanvallen. Dat dat wat moeilijk ging met gaas ertussen weerhield hem er niet van om het toch te proberen. En om vooral veel lawaai te maken om de indringer af te schrikken. Gelukkig trok Attilla zich daar niets van aan. En gelukkig was ik inmiddels zo gewend aan het lawaai dat Attilla al die tijd gemaakt had dat ik Arion's herrie niet eens meer hoorde!

Naar de volgende column.