Column over mijn belevenissen met cavia's.

Attilla is door mij uitgezocht om een nestje van te krijgen, en nadat het met Irsel niet lukte, en nadat het met Amadea niet wilde, en nadat Mistral gelukkig niet door hem gedekt was, was Tessa uiteindelijk de gelukkige en zij is het dan ook die het langverwachte nestje baart.

Daar zijn ze!

John Lennon zei het zo mooi: "Life is what happens to you while you are busy making other plans." Oftewel: Het leven is wat je overkomt terwijl jij bezig bent andere plannen te maken. Of, vrij vertaald: het leven gaat z'n eigen gang terwijl jij met andere dingen bezig bent..
Hoe je het ook vertaald, die zin van John Lennon is helemaal van toepassing op de grote dingen in het leven, zoals geboortes.

Ik had Tessa's bevalling tot in de puntjes geplanned. Ik had, om te beginnen, alle informatie die er maar was over bevallingen bij cavia's, verzameld en, om helemaal zeker te zijn van alles, had ik ook alle informatie die er maar was over bevallingen bij zoogdieren verzameld. Ik had dus ongeveer een complete bibliotheek aan materiaal doorgenomen, want er zijn heel veel zoogdieren en vooral over de bevalling bij het zoogdier de mens zijn veel boeken verschenen.
Maar je kan maar beter goed beslagen ten ijs komen, niet dan?
En zo wist ik meer dan Tessa ooit zou weten over zoogdierbevallingen en tegelijkertijd wist ik in verhouding tot haar he-le-maal niets over bevallingen en zij juist alles. Want Theorie is leuk, maar uiteindelijk gaat het om de praktijk. En ik mocht dan boekenwijsheid hebben, het was toch maar Tessa die het moest doen!

Ik had wel alle mogelijke voorzorgsmaatregelen genomen.
Zo verschoonde ik de kooi iedere dag zodat ik dat de eerste paar dagen na de bevalling niet zou hoeven te doen. Dat is beter voor de jongen die zich dan zo kunnen hechten aan de geur van hun moeder. En ik had Science Rescue in huis gehaald, benevens extra bruin brood, koffiemelk zonder additieven, gewone melk, Baby's Eerste Hapje en spuitjes in allerlei soorten en maten voor het geval dat bijvoeding gewenst of vereist was.
Voorts had ik oude, maar warme doeken verzameld, voor het geval Tessa (een van) de jongen niet zou erkennen en ik ze in alle rust aan elkaar moest laten wennen. Verder had ik kruiken en warmtelampen in huis gehaald en een apart hok ingericht voor het geval Tessa zou overlijden en de jongen warm en droog gehouden moesten worden. Ook had ik massa's groenvoer en heel veel gras in huis gehaald voor het geval Tessa opeens geen andijvie meer wilde, maar wel witlof. Of geen komkommer, maar wel tomaat. De telefoonnummers van diverse dierenartsen en de spoedkliniek lagen klaar en ik repeteerde zo om het uur alle mogelijke dingen die mis konden gaan en wat ik dan zou moeten doen.
Kortom: ik had voor een rustige, kalme, stabiele omgeving gezorgd - jammer alleen dat ik de enige dissonant was, want ik was allesbehalve rustig kalm en stabiel!

Ik had al lang van te voren een lijstje met namen aangelegd voor zowel zonen als dochters en ik had ook een berekening gemaakt welke genetische factoren procentueel naar boven zouden komen. En na wat rekenwerk waarbij ik uitging van de stambomen van Tessa en Attilla, kwam ik uit op het volgende:
Voor wat betreft de kleur:
Kans van 6 op 8 dat het zwart zou worden.
Kans van 1 op 8 dat het roodbont zou worden.
Kans van 1 op 8 dat het rood zou worden.
Voor wat betreft het ras:
Kans van 5 op 8 dat het Tessel zou worden.
Kans van 3 op 8 dat het Sheltie zou worden.
Nu ben ik dol op Tesselaars, dus dat zag ik wel zitten! Een zwarte Tessel leek me erg leuk!

Maar eerst moesten ze nog geboren worden natuurlijk! Toen ik de 29e april om 12 uur 's ochtends, helemaal flauw door gebrek aan eten omdat ik niet kon eten van de zenuwen en helemaal bleek door gebrek aan slaap omdat ik die nacht niet had kunnen slapen van de zenuwen, besloot om éven naar bed te gaan, begon Tessa vreemd te piepen.
Ik zei tegen haar: "Tessa, al piep je nog zo raar, en al worden ze nu ter plekke geboren, ik moet gewoon even slapen!"
En dat was precies wat ik deed en dat was ook precies wat er gebeurde! Want toen ik om half drie slaperig mijn hand in Tessa's nachthok stak om haar te begroeten, voelde ik opeens méér cavia - natte cavia. En toen ik keek, zag ik vóór haar een slap jong liggen en ik wist direct dat het dood was - en naast haar zaten, netjes op een rij, drie kleine, natte humpies. En ze waren allevier zwart en ze waren allevier Sheltie.
En ik riep uit: "Nee, toch! Toch geen vier zwarte Shelties! Waar is de kans van 5 op 8 gebleven?"

En zo zie je maar dat je rare dingen kan doen - en zeggen - tijdens iets dat zoveel spanning oplevert als een geboorte. En zo begon het leven van Tessa's en Attilla's kinderen. Als onder de vlag van John Lennon's uitspraak: "Life is what happens to you while you are busy making other plans."

Naar de volgende column.