Column over mijn belevenissen met cavia's.

Cavia's zijn er in soorten en maten. Maar sommige cavia's ontstijgen iedere maat en soort en zijn gewoon een soort apart waar geen maat... eh peil op te trekken is.

Mr Cavia
 

Je hebt cavia's en je hebt bijzondere cavia's. Er is helemaal niets mis met gewone cavia's, want die heb ik ook en die leven hun leventje rustig, zonder zorgen en zonder gedoe. Dat soort cavia's heb je juist nodig om tegengewicht te bieden aan die heel bijzondere cavia's die je leven overhoop gooien en die je ontredderd achterlaten.
Zo’n heel bijzondere cavia was Attilla.
Direct vanaf het moment dat hij hier was, gooide hij alles overhoop. En dat in eerste instantie met veel gegil en geschreeuw, zoals te lezen is in de column Attilla's komst.
Nadat hij Tessa gedekt had, en door haar was afgedankt, zat hij alleen, in afwachting van de jonkies die komen zouden. Hij zou dan worden gecastreerd en bij een van zijn dochters kunnen gaan wonen.
Hij kreeg echter geen dochters, maar alleen maar zoons. Zo kwamen dan zijn zoons op de leeftijd van vier weken bij hem wonen.
Attilla vond dat reuze interessant. Niet alleen kon hij ze nu alles leren wat ze moesten leren als beer zijnde, maar ook kon hij nu lekker op ze rijden om te laten zien wie de baas was. Dat rijden echter, bleek toch niet zo leuk te zijn. Immers, zijn zoons waren beren en beren vond hij eigenlijk maar niks. Hij wilde liever een zeugje.
En dat leren werd ook niets, want ze wilden niet luisteren; in plaats daarvan probeerden ze hem te berijden! Dat was natuurlijk niet zoals het hoorde. Ontzag voor hun vader hadden ze niet eens, wat waren dat nou voor beren?
Nee, het zat Attilla niet mee met zijn zoons.

Attilla was dan ook meer een zeugjescavia. Aan beren vond hij eigenlijk niets aan. Hij was pas gelukkig als hij zeugjes kon ruiken.
Dat hoefde niet eens een zeugje in levende lijve te zijn, maar het mocht ook het hok zijn van een zeugje die er op dat moment even niet was. Al snel noemde ik dat 'zeugjes snuiven' omdat hij echt al snuivend door het hok liep en daar niet mee ophield.
En daarom ging hij iedere dag zeugjes snuiven in een van de andere hokken. De zeugjes die daar dan inzaten, liepen op dat moment los op de grond.

Toch, hoe leuk dat ook was, Attilla bleef natuurlijk hopen op een zeugje met wie hij zijn dagen kon slijten. Een zeugje dat er altijd voor hem zou zijn en waar hij altijd aan kon ruiken, zo vaak hij maar wilde.
Zijn uiterlijk had hij alvast mee, want iedereen vond hem geweldig. De mensen vonden hem zelfs zo geweldig dat hij een caviaverkiezing won. Dat was op het oude forum van De Grote Cavia waar een Miss en Mr Cavia-verkiezing werd gehouden. En Attilla werd Mr Cavia.
Hij dacht waarschijnlijk dat dat toch wel genoeg zou moeten zijn om de zeugjes in grote getale aan te trekken zodat ze rondom hem konden zwermen en hij alleen maar hoefde uit te kiezen.
Toen dat niet gebeurde, dacht hij er zelfs al over om een advertentie te plaatsen. Iets in de geest van:

Biedt zich aan: stevige prachtRus met lange haren die graag samen met lief zeugje de grasvlakten wil verkennen. Is dol op maïs en wortel en elektriciteitsdraden. Vindt alles heel leuk en gezellig. Zeker in voor een robbertje.  Als je raszuiver nageslacht wil, mail dan snel naar Attilla.

Maar niets gebeurde. Geen mail voor Attilla...
En zo zat hij in z'n hok met alleen de uitjes om zeugjes te snuiven als afleiding. En dan wil je toch wat doen, als caviabaasje zijnde. Ik kwam niet verder dan een bakje met caviageur. Gelukkig vond Attilla dat wel interessant.

Helaas vond hij het niet erg lang interessant. En zo bleef er dan toch niets anders over dan... zijn zoons.
Maar hoe zorg je ervoor dat vier beren prettig met elkaar samenleven als de vader zijn zoons niet mag omdat ze volgens hem van het verkeerde geslacht zijn?

Ik moest daar eens diep over nadenken!

Dit is deel één van het verhaal: Mr Cavia

top      home